2. Τι έπραξεν ο βουλευτής Καλαβρύτων επί του αιτήματος των Θυμάτων και πως είναι δυνατόν να μην είχεν συζητήση καν μέχρις της στιγμής εκείνης το θέμα με τον αρμοδιώτερον δια την επίλυσίν του κ. Κανελλόπουλον.

3. Με ποίαν συνείδησιν ο κ. Παπαρρηγόπουλος εψήφισεν και ο κ. Κανελλόπουλος υπέγραψεν τον Νόμον αυτόν, την στιγμήν κατά την οποίαν εκ των πραγμάτων απεδείχθησαν αγνοούντες παντελώς βασικά του στοιχεία. Και ποίον όθεν το ενδιαφέρον των δι’ εν των βασικωτέρων θεμάτων της επαρχίας μας.

Νομίζομεν ότι στοιχειώδης ηθική υποχρέωσις, απορρέουσα επιπροσθέτως και εκ του ότι η είδησις δεν εχρησιμοποιήθη προεκλογικώς εναντίον του Κόμματός των επιβάλλει την απάντησιν επί των ερωτημάτων μας αλλά και την απολογίαν των υπευθύνων απέναντι των ήδη και δικών των Θυμάτων.

Εν τω μεταξύ αι ελπίδες όλων των Θυμάτων, στρέφονται προς την νέαν Κυβέρνησιν του κ. Παπανδρέου, η οποία έχει αναγνωρίση την ύπαρξιν του θέματος, θα ασχοληθή δε και με τούτο ήδη, ευθύς ως αποκατασταθή η ομαλή των πραγμάτων λειτουργία.

Και μία απάντησις του Γενικού Λογιστηρίου του κράτους.

Εξ ανακοινώσεως του νέου υπουργού των Οικονομικών κ. Μητσοτάκη, γενομένης προ πενθημέρου, προκύπτει ότι επιταχύνεται μεν ο ρυθμός καταβολής του ποσοστού των 35% εις στους αναγνωρισθέντας δικαιούχους ως επίσης ότι έστω και εάν δεν επαρκέσουν τα χρήματα θα λάβουν το 55% όλοι όσοι ανεγνωρίσθησαν δικαιούχοι (πιθανόν εκ του προϋπολογισμού), δια το υπόλοιπον όμως, εξακολουθούν να εμφανίζωνται ως απόψεις της Κυβερνήσεως, αι απόψεις των κ.κ. διευθυντών του Γενικού Λογιστηρίου. Ούτω δια το υπόλοιπον 45%, ανακοινούται ότι τα θύματα δεν θα το λάβουν, δεδομένου ότι δεν υφίστανται περιθώρια εις τον προϋπολογισμόν.

Η ανακοίνωσις, γενομένη προφανώς εν αγνοία του κ. Πρωθυπουργού, (οστις είχεν ως και το Κόμμα του υποσχεθή το ενδιαφέρον του δια την επίλυσιν του ζητήματος) εθεωρήθη παρά των θυμάτων ως εκδοθείσα εντελώς αβασανίστως. Διότι η Κυβέρνησις έχει ως υποχρέωσιν να επανέλθη κατ’ αρχήν διεκδικούσα το υπόλοιπον αυτό από την Γερμανικήν Κυβέρνησιν. Η οποία εάν και εφ’ όσον πράγματι είναι η παρουσιαζομένη ότι είναι (Κυβέρνησις Δημοκρατική και Δικαίου), ασφαλώς θα το επανεξετάση.”

ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ ΤΗ 24 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1961

ΤΕΥΧΟΣ ΠΡΩΤΟΝ

ΑΡΙΘΜΟΣ ΦΥΛΛΟΥ 133

ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟΝ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΥΠ’ ΑΡΙΘ. 4178

Περί κυρώσεως της μεταξύ Ελλάδος και Γερμανίας συμβάσεως περί παροχών υπέρ Ελλήνων υπηκόων θιγέντων υπό εθνικοσοσιαλιστικών μέτρων διώξεως και άλλων τινών συναφών διατάξεων.

ΠΑΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Έχοντες υπόψη τας διατάξεις του άρθρου 35 του Συντάγματος και την από 25 Ιουλίου 1961 σύμφωνον γνώμην της κατά την παράγραφον 2 του αυτού άρθρου 35 Ειδικής Επιτροπής εκ Βουλευτών, προτάσει του Ημετέρου Υπουργικού Συμβουλίου, απεφασίσαμεν και διατάσσομεν:

Άρθρον 1.

Κυρούνται και έχουσι πλήρη ισχύν νόμου η μεταξύ της Ελληνικής Κυβερνήσεως και της Κυβερνήσεως της Ομοσπόνδου Γερμανικής Δημοκρατίας υπογραφείσα εν Βόννη την 18ην Μαρτίου 1960 σύμβασις «περί παροχών υπέρ Ελλήνων υπηκόων θιγέντων υπό εθνικοσοσιαλιστικών μέτρων διώξεως», αι ανταλλαγείσαι την ιδίαν ημερομηνίαν δύο επιστολαί και το από 12 Αυγούστου ιδίου έτους διορθωτικόν  πρωτόκολλον μετά του προσηρτημένου αυτώ παραρτήματος, ων το κείμενον έπεται ως έχει εν πρωτοτύπω εις την Ελληνικήν και την Γερμανικήν.

Αρθρο 2.

Το εις δραχμάς αντίτιμον των καταβληθησομένων υπό της Ομοσπονδιακής Γερμανικής Κυβερνήσεως ποσών, εις εκτέλεσιν της δια του παρόντος κυρουμένης ως άνω Συμβάσεως, κατατίθεται εις ειδικούς εντόκους τρεχουμένους λογαριασμούς κατά προτίμησιν παρά τη Τραπέζη της Ελλάδος, τω Ταχ. Ταμιευτηρίω, τω Ταμείω Παρακαταθηκών και Δανείων και τέλος παρά ανεγνωρισμέναις Τραπέζαις εν Ελλάδι, ίνα διατεθή δια τας αποζημιώσεις των προσώπων περί ων προβλέπει η συμφωνία αύτη και περί ών συντρέχουσιν αι δια των επομένων διατάξεων του παρόντος οριζόμεναι προϋποθέσεις.

Άρθρον 3.

1.Της ως άνω αποζημιώσεως δικαιούνται Έλληνες υπήκοοι διωχθέντες από 6 Απριλίου 1941 μέχρι τέλους Μαΐου 1945, υπό οργάνων του Γερμανικού Εθνικοσοσιαλιστικού Καθεστώτος δια λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς ή αντιθέσεως προς την εθνικοσοσιαλιστικήν κοσμοθεωρίαν, εφ’ όσον εκ των τοιούτων ενεργειών του διωγμού επήλθε: 

α) θάνατος προσώπου, β) σωματική βλάβη, (αναπηρία) και γ) στέρησις προσωπικής ελευθερίας.

2. Η ελληνική ιθαγένεια παρά τω θανόντι ή υποστάντι ζημίαν προσώπω, ως και παρά τοις προσώποις τα οποία δικαιούνται της αποζημιώσεως μετά τον θάνατον αυτού δέον να υφίστατο κατά την εποχήν καθ’ ήν έλαβε χώραν το ζημιογόνον γεγονός.

Κατ’ εξαίρεσιν, δεν απαιτείται η ύπαρξις της ελληνικής ιθαγένειας κατά τον ως άνω οριζόμενον χρόνον. α) δια τους εκ Βορείου Ηπείρου, Κύπρου και Τουρκίας καταγομένους Ελληνας το γένος, οίτινες διέμενον τότε εν Ελλάδι. 

β) δια τους εν Δωδεκανήσου καταγομένους Ελληνας το γένος, οίτινες απέκτησαν την ελληνικήν ιθαγένειαν μετά την προσάρτησιν της Δωδεκανήσου εις την Ελλάδα.

γ) δια τους καταφύγοντας εις Ελλάδα, Αρμενίους στερουμένους υποκοότητος και νομίμως διαμένοντες εν αυτή, εφ’ όσον ούτοι, ή οι εκ τούτων έλκοντες δικαίωμα αποζημιώσεως, διαμένουσι και νυν εν Ελλάδι.

3. Θεωρούνται πράξεις διωγμού των οργάνων του εθνικοσοσιαλιστικού καθεστώτος, υπό την έννοιαν της παραγρ. 1 του παρόντος άρθρου, και τα υπό των ως άνω οργάνων ληφθέντα μέτρα (ομαδικαί ή μεμονωμέναι εκτελέσεις κατόπιν οιουδήποτε μέτρου συλλήψεως, κρατήσεως ή συγκεντρώσεως ή εγκλείσεις  εις φυλακάς ή στρατόπεδα κ.λ.π.) κατά προσώπων του αμάχου πληθυσμού μη μετασχόντων εις ένοπλον αντίστασιν ή εις συγκεκριμένας θετικάς πράξεις αντιστάσεως κατά των γερμανικών στρατευμάτων αν τα μέτρα ταύτα ελήφθησαν υπό την πρόφασιν ενόπλου αντιστάσεως ή συγκεκριμένων ενεργειών κατά των Γερμανών παρ’ άλλων προσώπων.

4. Δεν περιλαμβάνονται εις τους κατά την έννοιαν της παρ. 1 του παρόντος άρθρου διακούχους, μη δικαιούμενοι αποζημιώσεως βάσει των διατάξεων του παρόντος Ν. Δ.

α) Οι παθόντες συνεπεία συμμετοχής εις ένοπλον δράσιν κατά των γερμανικών στρατιωτικών δυνάμεων,

β) Οι παθόντες εκ πολεμικών γεγονότων εφ’ όσον δεν ετέλουν υπό κράτησιν ήτοι βομβαρδισμών, τυχαίων ατυχημάτων, εκρήξεων βλημάτων, αυτοκινητιστικών ατυχημάτων κλπ.

γ) Οι παθόντες υπό άλλων Αρχών πλην των Γερμανικών, 

δ) Οι οικειοθελώς αναχωρήσαντες εις Γερμανίαν ή εις υπό ταύτης ελεγχομένας χώρας (φυγάδες, εργάτες κλπ.) δια ζημίας ας υπέστησαν μετά την φυγήν των,

ε) Οι καταδικασθέντες δι’ εθνικήν αναξιότητα κατά τας διατάξεις της 6ης Συντακτικής πράξεως του 1945, ως ετροποποιήθη μεταγενεστέρως,

στ) Οι καταδικασθέντες δι’ εθνικήν αναξιότητα διάδοχοι των δικαιούχων κατά το άρθρον 4 του παρόντος, 

ζ) Οι αιχμάλωτοι πολέμου.

Άρθρον 4.

1.Εν περιπτώσει θανάτου του διωχθέντος προσώπου, το ποσόν της καταβλητέας αποζημιώσεως ορίζεται εις δραχμάς 35.000 δι’ έκαστον απολέσαν την ζωήν του πρόσωπον, καταβάλλεται δε τούτο κατ’ ισομοιρίαν εις τον ή την κατά τον χρόνον του θανάτου σύζυγον, τα τέκνα του θανόντος, τους επιζώντας γονείς αυτού ως και τους κατιόντας δευτέρου βαθμού μη υπάρχοντος κατιόντος πρώτου βαθμού. Κατιόντες δευτέρου βαθμού λαμβάνουν την μερίδα του μη υπάρχοντος ανιόντος αυτών. Μη υπαρχόντων εκ των ανωτέρω προσώπων, η αποζημίωσις καταβάλλεται εις τους κατά τον χρόνον του θανάτου αδελφάς και αδελφούς του θανόντος κατ’ ισομοιρίαν.

ΚΥΡΙΑΚΗ 23 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1958

ΕΝΑ ΔΙΚΑΙΟΝ ΠΑΡΑΠΟΝΟΝ

ΝΑ ΑΠΟΖΗΜΙΩΘΟΥΝ ΤΟ ΤΑΧΥΤΕΡΟΝ ΟΙ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΕΝΤΕΣ  ΕΠΙ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

Μία επιστολή προς τον κ. Πρωθυπουργόν

Ελάβομεν την κατωτέρω επιστολήν του συμπολίτου μας κ. Παν. Νικολαϊδη θίγουσαν το θέμα δια τας καταστροφάς, ας ιδιαιτέρως, υπέστη η πόλις μας εκ της Γερμανικής κατοχής. Η εφημερίς μας με το σοβαρόν τούτο ζήτημα θα απασχοληθή εις προσεχή φύλλα.

“Εξοχώτατε Κύριε Πρόεδρε της Κυβερνήσεως,

Επ’ ευκαιρία της επιστροφής σας εκ της Γερμανίας θα ήθελα να υποβάλω εκ μέρους όλων των συμπατριωτών μου τα κάτωθι ερωτήματα:

Ενεθυμήθητε κατά τας συνομιλίας σας με τον κ. Αντενάουερ την ολοσχερώς καταστροφείσαν υπό των Ες – Ες πόλιν μας;

Εν τοιαύτοι περιπτώσει τι ελέχθη δια την αποζημίωσιν των θυμάτων, των σφαγιασθέντων, χηρών και ορφανών, των οποίων οι πατέρες, σύζυγοι και αδέλφια ανάνδρως εδολοφονήθησαν;

Τι απεφασίσθη δια την αποζημίωσιν των πυρποληθεισών οικιών και λοιπών υλικών αγαθών μας;

Γιατί είναι γνωστόν ότι εις τας χήρας και ορφανά μέχρι Νοεμβρίου 1950 εδίδετο μικρόν τι βοήθημα. Διεκόπη όμως η χορήγησίς του, λεχθέντος ότι δεν δίδεται σύνταξις μη χαρακτηρισθέντων των σφαγιασθέντων, ως θυμάτων πολέμου, επειδή θα απεζημιούντο.

Είναι όμως γνωστόν ακόμη ότι μέχρι σήμερον ουδεμία αποζημίωσις εδόθη παρ’ ότι πολλάκις υποβλήθησαν καταστάσεις υλικών ζημιών παρά των παθόντων, αιτηθείσαι δια των αρμοδίων υπηρεσιών.

Επί πλέον ερωτώμεν κ. Πρωθυπουργέ: Είναι αλήθεια ότι το Κράτος έλαβε παρά της Γερμανίας επανορθώσεις καθώς και παρά της Ιταλίας, τας οποίας διέθεσεν, παρανόμως και παρά πάν δίκαιον δι’ αλλοτρίους σκοπούς, κατήντησαν δε τελικώς «Παγωμέναι πιστώσεις»;

Στοργικός και δίκαιος ηγέτης θα ενεφανίζεσθο Υμείς κ. Πρόεδρε της Κυβερνήσεως, εάν ελαμβάνατε τα προσήκοντα μέτρα και απαιτούσατε ειλικρινώς και ευθαρσώς εις τα ερωτήματά μας.

Μετά τιμής

Παναγιώτης Νικολαΐδης

Ανάπηρος Αντ/ρχης”

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΗΣ ΦΩΝΗΣ ΤΩΝ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ:

“Είναι όμως γνωστόν ακόμη ότι μέχρι σήμερον ουδεμία αποζημίωσις εδόθη παρ’ ότι πολλάκις υποβλήθησαν καταστάσεις υλικών ζημιών παρά των παθόντων, αιτηθείσαι δια των αρμοδίων υπηρεσιών.”

γράφει ο αείμνηστος Παναγιώτης Νικολαϊδης.

Η φράση αυτή μας έκοψε κυριολεκτικά τα πόδια!

Υπενθυμίζουμε ότι παρά την περί του αντιθέτου δικής μου απόψεως οι Καλαβρυτινοί εκλήθησαν 40 χρόνια μετά και υπέβαλαν και πάλι “καταστάσεις υλικών ζημιών” (!!!) έπειτα από προτροπή της τότε Δημοτικής Αρχής.

Τι απέγιναν άραγε οι αιτήσεις του 1958; Έγραφαν τα… ίδια αυτές που ξανασυμπληρώσαμε την δεκαετία του 1990;

Και εκ των υστέρων πληρώσαμε και… δικηγόρους από 5.000 έως και 10.000 σε… καφενεία για να διεκπεραιώσουν τας υποθέσεις μας!

Ποιός λαός κατοικεί αυτό τον τόπο επιτέλους;

Στις 13 Δεκεμβρίου 1943 στο ανάγλυφο της ανθρωπότητας προστέθηκε ένα ακόμα φρικτό έγκλημα!

Που δυστυχώς δεν ήταν το τελευταίο.

Λίγα χρόνια μετά την αποχώρηση των Γερμανών από την Ελλάδα εμείς οι Έλληνες (!!!) προσθέσαμε πλειάδα φρικτότερων εγκλημάτων στο ανάγλυφο της ανθρωπότητας σκοτώνοντας συνανθρώπους μας Έλληνες (!!!), επειδή είχαν διαφορετικές πολιτικές πεποιθήσεις, για να καρπωθούμε την εξουσία, ή για ένα χτήμα που διεκδικούσαμε και ήταν χρυσή ευκαιρία να το οικειοποιηθούμε…

70 και πλέον χρόνια μετά εγκλήματα πολέμου γίνονται καθημερινά!

Αντί άλλου αφιερώματος στα θύματα της 13ης Δεκεμβρίου, στις τραγικές μάνες που βίωσαν την αιματηρή συνέχεια και στα παιδιά που μεγάλωσαν σε μια πόλη καμένη και πληγωμένη ανεπανόρθωτα η “ΦΩΝΗ” θα δημοσιεύσει μια σειρά άρθρων του αείμνηστου Θάνου Τσαπάρα γραμμένα και δημοσιευμένα τις σκληρές εποχές των ετών 1958 (έτος ίδρυσης της “ΦΩΝΗΣ”) έως 1963.

Δημοσιεύει δε το νομοθετικό διάταγμα υπ’ αριθ. 4178 “περί κυρώσεως της μεταξύ Ελλάδος και Γερμανίας συμβάσεως περί παροχών υπέρ Ελλήνων υπηκόων θιγέντων υπό εθνικοσοσιαλιστικών μέτρων διώξεως και άλλων τινών συναφών διατάξεων” που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα της Κυβερνήσεως τεύχος πρώτον αριθμός φύλλου 133 στις 24 Αυγούστου 1961.

Ελπίζοντας ότι οι… “Χαρίλαοι” της περιοχής αλλά και όλης της Ελλάδος θα καταλάβουν επιτέλους ότι:

1. Οι αποζημιώσεις έχουν δοθεί και έχουν ξεκοκαλιστεί - κατά την προσφιλή νεοελληνική μας συνήθεια - “στο μεταξύ μας”…  

Πετάξαμε βέβαια και κάποια “κοκαλάκια” σε όσους ΕΠΡΕΠΕ να αποζημιωθούν.

2. Το Κατοχικό δάνειο, ο Χρυσός και ό,τι άλλο διεκδικούμε (ζήσε Μάρτη μου…λέει ο λαός) είναι υπόθεση της Ελληνικής Κυβέρνησης και όχι των “Χαρίλαων” όλης της επικράτειας.

Τι σημαίνει αυτό;

Ότι θα πρέπει κάποια Ελληνική Κυβέρνηση να οδηγήσει την υπόθεση σε Διεθνές Δικαστήριο.

Απεδείχθη όμως πλέον ότι καμιά κυβέρνηση ούτε η γαλάζια, ούτε η πράσινη, ούτε η ροζ δεν οδήγησε και δεν πρόκειται να οδηγήσει το θέμα αυτό.

Προς τι λοιπόν ο διασυρμός; 

Είναι καιρός να σταματήσουμε επιτέλους να ποτίζουμε και να λιπαίνουμε ανελλιπώς τα χωράφια με το σανό για να ταΐζουμε ψηφοφόρους ή κομματικούς μικρόμυαλους!

Ας τους λυπηθούμε!

ΚΥΡΙΑΚΗ 21 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1958

ΟΜΙΛΕΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ

Εις τας 13 Δεκεμβρίου 1943, τα Γερμανικά Στρατεύματα Κατοχής συνέτριβον τα Καλάβρυτα καταστρέφοντα συγχρόνως μεγάλα τμήματα της επαρχίας. Αφορμή τα γνωστά γεγονότα του εναντίον των, αγώνος των ανταρτών. Αλλ’ η αιτία ήτο άλλη, προϋπήρχεν. Τα Καλάβρυτα συνετρίβησαν διότι ήσαν Καλάβρυτα. Ο Κατακτητής εγνώριζεν ιστορίαν. Και η Ιστορία αναφέρει τα Καλάβρυτα ως Σύμβολο Εθνικής Αντιστάσεως από του 15ου αιώνος ακόμη ότε ο φρούραρχός των Δόξας έπιπτε αγωνιζόμενος ηρωϊκώς, ζων εις χείρας των εχθρών δια να «λεπισθή» ως το χρονικόν αναφέρει. 

Και όταν εις το έρεβος της Τουρκικής Σκλαβιάς αναφαίονται αι πρώται αναλαμπαί τα Καλάβρυτα δίδουν το παρόν πρώτα, τόσον εις τα επί Μ. Αικατερίνης γεγονότα με επί κεφαλής τον Δεσπότην Κερνίτσης και Καλαβρύτων Δανιήλ, τον Μέγαν Οικονόμον Καλαβρύτων Παναγιώτην και τον Παναγιώτην Ζαΐμην, όσον και εις την λυτρωτικήν του Εθνους εξέγερσιν του 1821.

Καλαβρυτινά χέρια – του Ν. Σολιώτη – ωπλισμένα από Καλαβρυτινόν ηγέτην – τον Σ. Χαραλάμπην – με εντολήν Εθνικής Συνελεύσεως γενομένης εις Αγίαν Λαύραν Καλαβρύτων την 10 Μαρτίου 1821, ρίχνουν εξ ημέρας αργότερον τους πρώτους πυροβολισμούς της Επαναστάσεως εις Αγρίδιον, των Κλουκινών. Είναι γεγονότα αυτά και ο Κατακτητής τα γνωρίζει. Τα Καλάβρυτα είναι Σύμβολον. Και ως Σύμβολον τα τσακίζει ανελέητα αμείλικτα ως Λαός που έχει ως ιδικά του σύμβολα τους Θεούς της Βαλχάλας.

Ζητά να γονατίσουν τα Καλάβρυτα. Μα οι Καλαβρυτινοί πεθαίνουν υπερήφανα για να αναστηθούν και πάλιν ως Φοίνικες. Εκτελούνται, εκτελούντες άλλην μίαν φοράν το καθήκον των έναντι του Εθνους.

Μένουν μόναι αι γυναίκες Εκείνων. 

Και αυταί εκτελούν το καθήκον των. Χαλυβδώνουν τας ψυχάς των, θάπτουν Εκείνους, επιζούν, κρατούν εις την ζωήν τα παιδιά Των. Ως ηρωΐδες. 

Το Κράτος όμως; Αι Αρχαί του Έθνους εξετέλεσαν το καθήκον των;

Δίδει συντάξεις, δια να τας καταργήση και πολλαί Καλαβρυτιναί, οικογένειαι θυμάτων θα μείνουν άνευ άρτου τα Χριστούγεννα.

Κατασκευάζει υποτυπώδεις οικίσκους και τώρα ετοιμάζει Νόμον δια να ζητήση από τα μη έχοντα θύματα να τους πληρώσουν. 

Εισπράττει τας αποζημιώσεις δια τας ζημίας, ας υπέστησαν και τα Καλάβρυτα και ενθυλακώνει αυτάς. 

Επιτρέπει – αδιάφορον αυτό – να πάρουν οι θύται «φιλανθρωπικώς» τα τέκνα των θυμάτων εις Γερμανίαν δια να τους διδάξουν τέχνην να ζήσουν, και ίσως τον «πολιτισμόν» των, διότι το ίδιον απεδείχθη ανίκανον να ασχοληθή περί τα τέκνα Εκείνων που έπεσαν ακριβώς, διότι το Συμβόλιζαν.

Φθάνουν όμως αυτά. Λυπούμεθα και μετ’ εντροπής τα γράφομεν. Δυστυχώς όμως είναι η αλήθεια. Η αλήθεια περί την οποίαν έστω και τώρα θα πρέπει να ασχοληθούν οι αρμόδιοι. Διότι η εντροπή αντανακλά εις το Έθνος. 

Και το να καταστήσωμεν «ελαφράν την γην Εκείνων», δεν πρέπει να είναι κενός λόγος.

Θ.Π. ΤΣΑΠΑΡΑΣ

Αφιέρωμα στην 13η Δεκεμβρίου 1943

Η “ΦΩΝΗ των ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ” αντί άλλου αφιερώματος, τιμώντας την μνήμη των αδικοχαμένων νεκρών μας θα αναδημοσιεύσει ιστορικά, στην κυριολεξία, άρθρα που υπογράφει ο αείμνηστος Θάνος Τσαπάρας και έχουν βέβαια σχέση με την ¨επόμενη ημέρα” του Ολοκαυτώματος.

Τα άρθρα αυτά δημοσιεύτηκαν στην “ΦΩΝΗ” από το 1958 - χρονολογία πρώτης κυκλοφορίας της “ΦΩΝΗΣ” του Θάνου Τσαπάρα έως και το 1963.

Πήραμε την απόφαση αυτή, λόγω του ότι εδώ και μερικά χρόνια η μνήμη του Ολοκαυτώματος βάλλεται αναίσχυντα και προσβλητικά από ομάδα ανθρώπων, οι οποίοι εκμεταλλευόμενοι την δυνατότητα που δίνει σε όλους μας το διαδίκτυο ασελγούν άνευ δισταγμού…

​​Ο Τ. ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ κ. ΠΑΝΑΓ. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ ΕΔΗΛΩΣΕΝ ΠΡΟΣ ΤΗΝ «Φ.τ.Κ»

ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ ΤΕΛΟΣ!...

ΔΙΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΔΥΝΑΤΟΝ:


1. Η καταβολή των επιδικασθέντων ποσών εκ του Κρατικού μας προϋπολογισμού.

2. Να ζητήσωμεν και άλλα χρήματα από την Γερμανικήν Κυβέρνησιν της Βόννης.

ΟΛΙΓΑΣ μόνον ημέρας προ των εκλογών, ο διευθυντής της «Φωνής» κ. Θάνος Τσαπάρας, επεσκέφθη εις Πάτρας τον τ. Αντιπρόεδρον της Κυβερνήσεως της Ε.Ρ.Ε. κ. Παν. Κανελλόπουλον και εζήτησεν όπως εν όψει μάλιστα των εκλογών, ο κ. αντιπρόεδρος δηλώση ποίαι είναι οι απόψεις του Κόμματός του επί του θέματος του υπολοίπου των αποζημιώσεων των Θυμάτων Κατοχής. 

Ο κ. Κανελλόπουλος, εδήλωσεν κατηγορηματικώς εις τον κ. Τσαπάραν ότι:

1. Υπόλοιπον χρημάτων προς διανομήν δεν υφίσταται.

2. Είναι αδύνατος η καταβολή του επιδικασθέντος ποσού εκ του Προϋπολογισμού και

3. Είναι αδύνατος εκ των πραγμάτων και εκ της υπογραφείσης εις Βόννην συμφωνίας, η υποβολή προς την Γερμανικήν Κυβέρνησιν νέας αιτήσεως προς συμπλήρωσιν του ποσού δια την καταβολήν του υπολοίπου. 

Κατάπληκτος προ της κατηγορηματικότητος των δηλώσεων του κ. Κανελλόπουλου, ο διευθυντής μας εζήτησεν όπως πληροφορηθή παρά του κ. Κανελλοπουλου, εάν θα ήτο δυνατόν εις αντιστάθμισμα του απολεσθέντος δικαιώματος των Θυμάτων, να δοθούν εις αυτά άλλαι παροχαί ή δικαιώματα (η αναγνώρισίς των ως Θυμάτων Πολέμου, βοηθήματα, απαλλαγαί κλπ.).

Ο κ. Κανελλόπουλος, απήντησεν ως εξής: «Την στιγμήν αυτήν, δεν δικαιούμαι να προβώ εις ουδεμίαν δήλωσιν, διότι διερχόμεθα προεκλογικήν περίοδον».

Εν συνεχεία ο κ. Κανελλόπουλος, εξέφρασεν την «έκπληξίν» του δια την αξίωσιν των Θυμάτων να συμπληρωθή το ποσόν της αποζημιώσεώς των εις το ύψος του επιδικασθέντος 35.000 δρχ. ανά νεκρόν, δεδομένου ότι (ως είπεν), ο σχετικός Νόμος, δεν αναφέρει τοιούτον ποσόν. 

Με μεγαλυτέραν έκπληξιν δια το μέγεθος της αγνοίας του κ. τ. Αντιπροέδρου, ο κ. Τσαπάρας έσπευσεν να δηλώση κατηγορηματικώς ότι ο Νόμος αναφέρει το ποσόν αυτό, ο δε παριστάμενος βουλευτής κ. Β. Παπαρρηγόπουλος επεβεβαίωσεν τούτον ως και ο επίσης παριστάμενος δικηγόρος και εκπρόσωπος του κ. Κανελλόπουλου εν Καλαβρύτοις κ. Μίμης Κατσίνης. Ο κ. Κανελλόπουλος επείσθη μεν, εξεδήλωσεν όμως την δυσφορίαν του δια το πώς ήτο δυνατόν να περιλαμβάνη τοιαύτην διάταξιν ο Νόμος!!

Φέροντες εις την δημοσιότητα τα ανωτέρω υποβάλομεν τα κάτωθι ερωτήματα τα οποία αυτομάτως προκύπτουν: 

1. Πως είναι δυνατόν ο κ. Κανελλόπουλος, όστις προσωπικώς ως δηλώθη εχειρίσθη το ζήτημα, να μη γνωρίζη το βασικώτερον στοιχείον του Νόμου, ώστε να εκφράζη τοιαύτην έκπληξιν επί τω ακούσματί του.


Κυριακή 28 Απριλίου 1963

Ιδού η αλήθεια: Ενώ κατεβλήθησαν (πλην της Βουλγαρίας) εις την Ελλάδα 
Διαψεύδουσα τον κ. Αβέρωφ

ΑΙ ΠΟΛΕΜΙΚΑΙ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ
Οι πολεμοπαθείς δεν έλαβον ουδέ μίαν δραχμήν

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΙΣΕΠΡΑΞΕΝ 130 ΕΚ. ΔΟΛ. 
Υποχρέωσίς του:
Η ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΙΣ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΟΥΧΩΝ


Η «ΦΩΝΗ» είναι η μόνη εφημερίς, ήτις επανέφερεν εις την επιφάνειαν το τόσον σοβαρόν θέμα των αποζημιώσεων των πολεμοπαθών. Τούτο έπραξε διότι έχει υποχρέωσιν έναντι της επαρχίας που αντιπροσωπεύει και ήτις προσέφεν τας μεγαλυτέρας θυσίας εις αίμα και υλικάς ζημίας εις την λαίλαπα του πολέμου και της κατοχής. 

Μετά τον κ. Δήμαρχον Καλαβρύτων, όστις ήρχισεν την συζήτησιν και την απάντησιν του υπουργού των Εξωτερικών κ. Ευαγγ. Αβέρωφ προς τον βουλευτήν Αχαΐας κ. Παπαρρηγόπουλον, αίτινες εβοήθησαν εις τας αποκαλύψεις της, γύρω από το τόσον σοβαρόν αυτό θέμα, ο επιφανής λογοτέχνης – ποιητής και έγκριτος πολιτευτής συμπατριώτης μας κ. Ιωάννης Κουτσοχέρας, πρόεδρος Εταιρίας Μελέτης Ελληνικών Αιτημάτων, έρχεται δια του κατωτέρω αποκαλυπτικού άρθρου του, να δώση την πλήρη και ΑΛΗΘΗ εικόνα της ιστορίας αυτής, ήτις παίζει σπουδαιότατον ρόλον εις την ζωήν και γενικώτερον εις την οικονομικήν ανάπτυξιν της τόσον δεινοπαθούσης επαρχίας Καλαβρύτων: 

Αι αποκαλύψεις του κ. Κουτσοχέρα

Το ζήτημα των πολεμικών επανορθώσεων εν σχέσει με τους πάσης φύσεως Έλληνας πολεμοπαθείς έχει ως ακολούθως:

1) Σύμφωνα με το  κατά τον Οκτώβριον 1945 υποβληθέν υπόμνημα της Ελληνικής Κυβερνήσεως, προς τους αντιπροσώπους των συμμάχων χωρών, το σύνολον των Ελληνικών απαιτήσεων εκ πολεμικών επανορθώσεων υπελογίσθη εις το ποσόν των 17.551.686.990 δολλαρίων αγοραστικής δυνάμεως του 1938 (τα οποία μετατρεπόμενα εις δολλάρια αγοραστικής δυνάμεως του 1946 ανέρχονται εις 35.103.373.990). 

Και ειδικώτερον εζητήθησαν: α) από την Γερμανίαν δολλάρια (1938) 10.448.507.000, εκ των οποίων 7.606.038.057 αφορούν αξιώσεις του Ελληνικού Δημοσίου (ποσοστόν Δημοσίου 72%), β) από την Ιταλίαν δολλάρια 6.117.710.095, εκ των οποίων 2.744.672.627 αφορούν αξιώσεις του Ελληνικού Δημοσίου (ποσοστόν 46%) και γ) από την Βουλγαρία δολλάρια 985.469.993 εκ των οποίων 372.221.099 αφορούν αξιώσεις του Ελληνικού Δημοσίου (ποσοστό 38%).

Έναντι των ως άνω κατεβλήθησαν εις την Ελλάδα τα ακόλουθα ποσά: 

. Από την Γερμανίαν εκ των περιουσιακών στοιχείων τα οποία κατανεμήθησαν μεταξύ των συμμαχικών χωρών, εις την Ελλάδα περιήλθον έναντι πολεμικών επανορθώσεων 25.000.000 δολλάρια (αναλυόμενα τα ποσοστά των κεφαλαιουχικών αγαθών εις κεφάλαια), χωρίς να επιστραφούν  εκ των διεκδικουμένων 80 κιλών νομισματικού χρυσού τα αναγνωρισθέντα 37,83 κιλά. 

Εξ άλλου, βάσει ειδικής συμφωνίας και εν όψει του κεφαλαίου 4 της Συμφωνίας της Βόννης περί «Διακανονισμού θεμάτων εκ του πολέμου και της κατοχής», κατεβλήθησαν από την Γερμανίαν εις την Ελλάδα 115.000.000 μάρκα διά τα θύματα ναζισμού, εις τα οποία όμως δεν περιλαμβάνονται αι υλικαί ζημίαι εν Ελλάδι. 

. Από την Ιταλίαν κατεβλήθησαν: α) εις την Ελλάδα 105.000.000 λιρέτες (εις είδος) δια πολεμικάς επανορθώσεις και β) 3.000.000.000 λιρέτες δια υλικάς ζημίας Ελλήνων εις την Ιταλίαν, Δωδεκάνησα και Ιταλικάς Αποικίας και δια τους εις την Ιταλίαν μεταφερθέντας Έλληνας ομήρους.

. Από την Βουλγαρίαν ουδέν ποσόν κατεβλήθη, καίτοι ανεγνωρίσθη δια της Συνθήκης Ειρήνης με την Βουλγαρία να καταβληθούν εις την Ελλάδα ως πολεμικαί επανορθώσεις 45.000.000 δολάρια (αγοραστικής δυνάμεως 1946) έναντι των 985.469.993 δολαρίων αγοραστικής δυνάμεως του 1938, ήτοι των 1.970.393.986 δολλαρίων αγοραστικής δυνάμεως 1946.

. Από την Ρουμανίαν κατεβλήθησαν 6.000.000 δολάρια δια ζημίας πολέμου εις Ελληνικάς περιουσίας εν Ρουμανία.

Τα σχετικά στοιχεία ελήθησαν από τα όσα ανέφερεν ενώπιον της Βουλής κατά την συνεδρίασιν της 8ης Φεβρουαρίου 1957 ο τότε αλλά και ήδη υφυπουργός των Οικονομικών πλέον των όσων εξηκριβώθησαν αρμοδίως και από τα κείμενα των Διεθνών Συμφωνιών.

3) Εν όψει των ανωτέρω: α) δεν χωρεί ουδεμία αμφιβολία ότι εισεπράχθησαν υπό της Ελλάδος ως πολεμικαί επανορθώσεις (δι’ υλικάς ζημίας) 130.000.000 δολάρια (25.000.000 από την Γερμανίαν και 105.000.000 από την Ιταλίαν), χωρίς να υπολογίζωνται τα άλλα ποσά τα εισπραχθέντα δια τα θύματα του ναζισμού δια τας υλικάς ζημίας των Ελλήνων Ιταλίας, Δωδεκανήσου κ.λ.π. 

Τούτο, άλλωστε ανομολογείται και από τον Υπουργόν Οικονομικών της εποχής (Θηβαίον), ο οποίος ανεγνώρισε: α) ότι εισεπράχθησαν τα ως άνω ποσά από την Ελλάδα, β) ότι τα ποσά αυτά εισέπραξε η Ελληνική Κυβέρνησις ως εντολοδόχος των πάσης φύσεως πολεμοπαθών και συνεπώς γεννάται θέμα νομικής υποχρεώσεως του Κράτους όπως αποδώσει το ποσοστόν τούτο εις τους πολεμοπαθείς. «Από της πρώτης στιγμής ανεγνώρισα την ύπαρξιν νομικής υποχρεώσεως. Το προβλεπόμενον εκ των συμβάσεων ποσοστόν αποδίδεται εις τους πολεμοπαθείς», λέγει ο Υπουργός των Οικονομικών, κατά την Ν. Συνεδρίασιν της Βουλής (19 Φεβρουαρίου 1957, εις επίσημα πρακτικά , σελ. 12). Και το προβλεπόμενον ποσοστόν των πολεμικών αποζημιώσεων, (δια υλικάς ζημίας), το οποίον ανήκει εις τους πολεμοπαθείς είναι 56%. Και λέγει περαιτέρω ο αυτός Υπουργός των Οικονομικών ότι αυτά τα εισπραχθέντα ποσά «διετέθησαν δια τας ανάγκας του Δημοσίου και μένει η υποχρέωσις του Κράτους να αντιμετωπίση το αίτημα των πολεμοπαθών εις το μέλλον».

4) Ορθώς, όθεν, η Πανελλήνιος Αδελφότης Πυροπαθών – βομβοπλήκτων – πολεμοπαθών υποστηρίζει ότι εισεπράχθησαν δια πολεμικάς επανορθώσεις 130.000.000. Και δίκαιον είναι το αίτημα των πολεμοπαθών της Ελλάδος και πολύ περισσότερον των πολεμοπαθών της επαρχίας Καλαβρύτων.

5) Εξ άλλου είναι ανακριβές το περιεχόμενον της επιστολής του Υπουργού των Εξωτερικών κ. Αβέρωφ προς τον βουλευτήν Καλαβρύτων κ. Β. Παπαρρηγόπουλον, κατά την οποίαν «ουδέν ποσόν εισεπράχθη υπό της Ελλάδος ή οιασδήποτε άλλης συμμάχου χώρας εκ της Γερμανίας δι’ επανορθώσεις υλικών ζημιών του τελευταίου πολέμου» (βλ. εφημ. «Η Φωνή των Καλαβρύτων» της 10-3-1963). Και δικαίως ο Δήμαρχος της μαρτυρικής πόλεως των Καλαβρύτων κ. Τ. Γεωργακόπουλος εμμένει εις το αίτημά του ότι δικαιούνται αποζημιώσεως – έστω και μερικώς – και δι’ υλικάς ζημίας οι πολεμοπαθείς της περιοχής του, χάριν των οποίων αλλά και χάριν όλων των πολεμοπαθών της Ελλάδος μεταφέρω εδώ από τα επίσημα πρακτικά των συνεδριάσεων της Βουλής τα ακολούθους απόψεις του κ. Γεωργίου Παπανδρέου.

“Ολόκληρος η Ελλάς αλλαχού περισσότερον και αλλαχού ολιγώτερον υπέστη καταστροφάς. Αναφέρω ιδιαιτέρως το τηλεγράφημα το οποίον προέρχεται από την μαρτυρικήν πόλιν των Καλαβρύτων. 

Το τηλεγράφημα έχει ως εξής: “Παρακαλούμεν θερμότατα υψώσατε φωνήν διαμαρτυρίας δι ανήκουστον εγκατάλειψιν της μαρτυρικής πόλεως Καλαβρύτων ής ού μόνον άρρην πληθυσμός εξετελέσθη αλλά και αι οικίαι επυρπολήθησαν και καταστήματα αυτής διηρπάγησαν υπό εχθρικών στρατευμάτων κατοχής”.

Και συνεχίζει:

“Το συμπέρασμα εις το οποίον επιθυμώ να καταλήξω και το οποίον νομίζω ότι εκφράζει το κοινόν αίτημα ολοκλήρου της Βουλής είναι να εξευρεθεί τρόπος μιας σχετικής τουλάχιστον ικανοποιήσεως”.

Και επιγραμματικά παρετήρησεν κατά την αυτήν συνεδρίασιν ο κ. Γεώργιος Παπανδρέου.

“Οι πολεμοπαθείς δεν εύρον μέχρι σήμερον αυτήν την ικανοποίησιν την οποίαν λόγοι ισότητος και δικαιοσύνης επιβάλλουν”.

Ι. Π. ΚΟΥΤΣΟΧΕΡΑΣ

Ας κλείσουμε αυτή την θλιβερή παρένθεση…

Δημοσιεύουμε ένα ακόμα αποκαλυπτικό ντοκουμέντο από τα αρχεία της “ΦΩΝΗΣ” με την ελπίδα ότι δεν θα χρειαστεί να επανέλθουμε προσπαθώντας να πείσουμε τους Χαρίλαους όλης της χώρας να μην διασύρουν άλλο την πατρίδα μας και να μην προσβάλλουν την μνήμη των συμπατριωτών μας που χάθηκαν άδικα τις πικρές μέρες του Δεκεμβρίου του 1943.

Στο παρακάτω δημοσίευμα του μηνός Μαρτίου του 1963 ο Δήμαρχος Καλαβρύτων Γεωργακόπουλος υπενθυμίζει έντονα στον βουλευτή Παπαρηγόπουλο και στον υπουργό Αβέρωφ δήλωση του τότε υπουργού Οικονομικών Χρήστου Θηβαίου που θα πρέπει να αποστηθίσουμε όλοι…

Εκτός της επιστολής Γεωργακόπουλου δημοσιεύουμε και μια παράγραφο από την “ΦΩΝΗ” του 1959 την οποία θα πρέπει να διαβάσετε πολύ προσεκτικά.

Αποζημιώσεις και επανορθώσεις τέλος!


24 Μαρτίου 1963 Αριθμός Φύλλου 105

ΚΑΤΑ ΔΗΛΩΣΙΝ ΤΟΥ τ. ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΧΡ. ΘΗΒΑΙΟΥ

ΑΙ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ ΕΙΣΕΠΡΑΧΘΗΣΑΝ 

Διατεθείσαι δια το Κράτος (!!!) 

Τα επίσημα πρακτικά της Βουλής αντικρούουν τον κ. Αβέρωφ.

Εις απάντησιν της εις το προηγούμενον φύλλον μας δημοσιευθείσης επιστολής του κ. Β. Παπαρρηγοπούλου, δι’ ής μας απεστάλη προς δημοσίευσιν επιστολή του Υπουργού Εξωτερικών κ. Αβέρωφ, δια της οποίας  ο κ. Υπουργός εδήλωσεν ότι ουδέποτε εισεπράχθησαν αποζημιώσεις, ο Δήμαρχος Καλαβρύτων κ. Γεωργακόπουλος, μας απέστειλεν την κατωτέρω επιστολήν του.

Η σαφής όσον και λεπτή διάψευσις της δηλώσεως του κ. Υπουργού παρά του Δημάρχου μας, στηριζομένη επί δηλώσεως Υπουργού επίσης, μας υποχρεώνει να ζητήσωμεν δια μίαν ακόμη φορά: ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑΝ! 

Η Δ.Ε.Η., αι παγωμέναι πιστώσεις και αι Τηλεοράσεις, τα «Μον Παρνές» και οι στραβοί πίδακες της Ομονοίας, είναι τα καμμένα σπίτια μας;

Οι υπεύθυνοι ας απαντήσουν σαφώς.

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

“Φίλε κ. Διευθυντά,

Ενόμιζα ότι υπήρξα σαφής εις την επιστολήν μου της 27ης Ιανουαρίου προς την «Φωνήν των Καλαβρύτων», σχετικώς με το δημιουργηθέν με τον κ. Παπαρρηγόπουλον ζήτημα. Δυστυχώς όμως βλέπω ότι είμαι υποχρεωμένος να επανέλθω, έστω και αν καταχρώμαι της φιλοξενίας της αγαπητής εφημερίδος μας.

Έγραψα τότε: «Τι τους θέλει ο κ. Παπαρρηγόπουλος τους δικολαβισμούς, εισέπραξεν, δεν εισέπραξεν το Κράτος αποζημιώσεις; Ας έλθωμεν εις την ουσίαν: Θέμα του Κράτους είναι αν εισέπραξεν ή δεν εισέπραξεν, εάν επεφύλαξεν εις εαυτό το δικαίωμα να διεκδικήση από τους Γερμανούς επανορθώσεις. Ημείς ανήκουμε εις το Κράτος και προς αυτό στρεφόμεθα δια να ζητήσωμεν την αποκατάστασίν μας, εκτός και γνωρίζει ο κ. Παπαρρηγόπουλος ότι προς άλλην πλευράν πρέπει να στραφώμεν».

Ήδη ο κ. Παπαρρηγόπουλος αρχίζει το αυτό τροπάριον: «Δεν εισεπράχθησαν αποζημιώσεις» μας λέγει, ίνα δε μας πείση και απαλλαγή από την ενόχλησιν, μας δημοσιεύει επιστολήν του Υπουργού κ. Αβέρωφ , δια της οποίας μας γνωρίζει ότι ουδέν ποσόν εισεπράχθη. Δεν θέλω να αμφισβητήσω τα γραφόμενα του κ. Αβέρωφ, αλλά δεν δύναμαι να μη ενθυμηθώ τον αείμνηστον Χρήστον Θηβαίον, Υπουργό των Οικονομικών υπεύθυνον, ειπόντα επί λέξει τα εξής:

«Τα εβδομήκοντα δύο εκατομμύρια οκτακόσιαι χιλιάδες δολάρια, μερίδιον των πολεμοπαθών της χώρας εκ των μέχρι τούδε ληφθεισών επανορθώσεων, διετέθησαν δια τας ανάγκας του προϋπολογισμού υπό των Κυβερνήσεων και μένει υποχρέωσις του Κράτους να αντιμετωπίση τα αιτήματα των πολεμοπαθών εις το μέλλον». (επίσημα πρακτικά της Βουλής των Ελλήνων της 19ης Φεβρουαρίου 1957, σελ. 12η, στήλη 1η).

Ποίων άλλων μαρτύρων έχομεν χρείαν, εφ’ όσον ο υπεύθυνος Υπουργός των Οικονομικών δηλώνει τα ανωτέρω;

Ας ομολογήση ο κ. Παπαρρηγόπουλος ότι επλανήθη και το πλανάσθαι ανθρώπινον είναι. Ας αφήση τα εισέπραξεν δεν εισέπραξεν και τας επιστολάς του κ. Αβέρωφ. Δεν μας ενδιαφέρουν όπως δεν μας ενδιαφέρη και η δήλωσις Θηβαίου. 

Μας ενδιαφέρει τι θα πάρη το Κράτος δι’ ημάς τους αποκλήρους της Τύχης, η οποία μας κατεδίκασεν να μείνουμε με ότι φορούσαμε κατά την στιγμή της καταστροφής.

Νομίζω ότι ο κ. Παπαρρηγόπουλος, ποτέ δεν είχε δίκαιον να είναι αντίδικός μας, πολύ περισσότερον τώρα με τα ανωτέρω αναγραφόμενα. Και ελπίζω ότι θα γίνη συνήγορός μας και ως Κυβερνητικός βουλευτής που είναι, θα τεθή επί κεφαλής του δικαιοτάτου τούτου αγώνος των συμπατριωτών του, θα δείξη ενδιαφέρον και θα αγωνισθή εμπράκτως με όλην την δύναμίν του, μέχρις αποτελέσματος. 

Σας ευχαριστώ και πάλιν δια την φιλοξενίαν και 

Διατελώ φιλικώτατα

Τάκης Γεωργακόπουλος

Δήμαρχος Καλαβρύτων

“ΚΑΤΩ ΟΙ ΨΕΥΤΕΣ “

Παράγραφος από την “ΦΩΝΗ” με την υπογραφή του αείμνηστου Θάνου Τσαπάρα.

Ο υπουργός των Εξωτερικών κ. Αβέρωφ, εδήλωσεν κατά την ομιλίαν του εις Τρίκαλα της οποίας κύριον σύνθημα υπήρξεν το «κάτω οι ψεύτες»: 

«Είχομεν, 200.000 αιτήσεις ομήρων και άγνωστον αριθμόν νεκρών. Εάν εδίδομεν ανά 4.000 εις τους ομήρους, δια τους νεκρούς δεν θα έμενεν τίποτε. 

Μετά 10μηνον έλεγχον διεπίστωσα ότι είναι δυνατόν να λάβουν 30.000 δρχ. οι συγγενείς των νεκρών και ανά 20.000 οι όμηροι. 

Ούτω δυνάμεθα να δώσωμεν την αποζημίωσιν κατά τρόπον δικαιότερον. Εν τούτοις κλπ». 

Εις άλλην δε επιστολήν του προς την εφημερίδα «Ελευθερία», έγραφεν ότι «ανω των 500 υπαλλήλων απησχολήθησαν συνεχώς δια το ζήτημα αυτό». 

Ελπίζομεν ότι τα διατεθέντα κατά τον κ. Αβέρωφ τουλάχιστον 125.000 ημερομίσθια κρατικών υπαλλήλων, θα έδωσαν ακριβείς αριθμούς εις τον κ. Αβέρωφ και το ποσόν των 30.000 δρχ. κατά θύμα θα είναι τουλάχιστον τόσον, επ’ ουδενί δε λόγον ολιγώτερον. 

Διότι (και τούτο γράφομεν εξ αιτίας διατάξεως του Νομοσχεδίου περί δυνατότητος να είναι η αποζημίωσις πλέον ή έλαττον) εν εναντία περιπτώσει θα δικαιούμεθα ημείς να κραυγάσωμεν το «κάτω οι ψεύτες».

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ 
ΓΕΝΙΚΟΝ ΛΟΓΙΣΤΗΡΙΟΝ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
Αρ. Πρωτ. 11465

Εν Αθήναις 13 Ιανουαρίου 1962

Επείγον

Προς την Τράπεζαν της Ελλάδος
Δ/νσιν Εργασιών Δημοσίου 

Τμήμα Σχέσεων μετά του Δημοσίου

Θέμα: Πληρωμή Δικαιούχων αποζημιώσεως Ν.Δ. 4178/61.

Έχομεν την τιμήν να διαβιβάσωμεν συνημμένως κατάστασιν υπ’ αριθμ. 9.1 εμφαίνουσαν τα στοιχεία των δικαιούχων κατά τα ποσά τα πληρωτέα εις αυτούς δι’ αποζημίωσιν συμφώνως προς τας διατάξεις του Ν.Δ. 4178/61, εκ συνολικού ποσού δραχμών ενός εκατομμυρίου εκατόν πεντήκοντα πέντε χιλιάδων (1.155.000), αντιπροσωπεύοντος ποσοστόν 55% της επιδικασθείσης αυτοίς αποζημιώσεως και να παρακαλέσωμεν όπως μεριμνήσητε δια την πληρωμήν εις τους δικαιούχους τούτους του αναγραφομένου έναντι εκάστου αυτών ποσού εις χρέωσιν του παρ’ ημίν τηρουμένου λογαριασμού «900.401 Ε.Δ. Λ/σμός Γερμανικών αποζημιώσεων Ν.Δ. 4178/61 υπό ειδοποίησιν ημών.

Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ

ΣΠΥΡΟΣ Ι. ΘΕΟΤΟΚΗΣ


Κοινοποίησις 

1. (δυσανάγνωστον)
2. κ. Πρόεδρον Πρωτοδικών Καλαβρύτων
3. Πρωτοδικείον Καλαβρύτων Γράμματείαν
4. Δικαιούχους

Δημοσιεύουμε  τρία ακόμα αποδεικτικά στοιχεία που δεν επιδέχονται βεβαίως ουδεμιάς αμφισβήτησης!

Πρόκειται: 

. Για την εντολή πληρωμής όσων δικαιούντο αποζημίωση στα Καλάβρυτα που απευθύνει το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους στην  Τράπεζα Ελλάδος και κοινοποιεί στον Πρόεδρον Πρωτοδικών Καλαβρύτων και βέβαια στους Δικαιούχους. 

Η επείγουσα αυτή εντολή έχει ημερομηνία 13 Ιανουαρίου 1962.

. Για ένα απόσπασμα από την κατάσταση δικαιούχων στο οποίο και στον αριθμόν 82 αναφέρεται το ποσόν που εισέπραξε Καλαβρυτινιά (19.250 δραχμές) της οποίας το όνομα έχουμε σβήσει πειθαρχώντας στην επιθυμία των δικών της ανθρώπων που μας παρέδωσαν το πολύτιμο αυτό στοιχείο.

. Συνέντευξη που παραχώρησε ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος στον αείμνηστο Θάνο Τσαπάρα τον Απρίλιο του 1960.

Καθηλώνει η διαπίστωση ότι στους δικαιούχους δόθηκε το 55% μόνον της εκδικασθείσης αποζημιώσεως!

Το υπόλοιπον - αφαιρούμενου ποσοστού 15% που πήραν δικηγόροι που είχαν αναλάβει την υπόθεση (!!!) - χάνεται στον λαβύρινθο της Νεοελληνικής μας νοοτροπίας και της γραφειοκρατίας…

Καθηλώνει επίσης η διαπίστωση ότι οι πολιτικοί αυτής της χώρας δεν αλλάζουν ποτέ… 

Ο αείμνηστος Θάνος Τσαπάρας “συλλαμβάνει” απληροφόρητο τον τότε αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης ο οποίος προφανώς δεν είχε διαβάσει τον νόμο τον οποίο ψήφισε…

Κάτι μας θυμίζει αυτό… 

Διαβάστε προσεκτικά την συνέντευξη και θα καταλάβετε τι εννοούμε.

Αναρωτιόμαστε και πάλι!

Με ποιό δικαίωμα άνθρωποι απληροφόρητοι, εθελοτυφλούντες υστερόβουλα ή κομματικά δουλωμένοι εξευτελίζουν τα Καλάβρυτα επαναφέροντας ένα θέμα που έχει λήξει οριστικά το 1963; 

Καλούμε τους αξιοπρεπείς Καλαβρυτινούς και ειδικά την Ένωση Καλαβρυτινών Αθήνας - μέλη της οποίας βίωσαν την τραγική ημέρα της 13ης Δεκεμβρίου 1943 - να αντιδράσει επιτέλους παρεμβαίνουσα στην θλιβερή διατήρηση της “Ένωσης Θυμάτων του Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος” που μόνο σκοπό έχει να διεκδικήσει.. χρήματα που έχουμε ήδη εισπράξει!

Προτείνουμε στον Δήμαρχο Καλαβρύτων να σταματήσει να χρησιμοποιεί πλέον ως επωδό τα περί αποζημιώσεων και επανορθώσεων όταν αναφέρεται στα Καλάβρυτα.

Το αν και πόσα εισέπραξαν θύματα άλλων περιοχών της Πατρίδος μας δεν είναι θέμα της “ΦΩΝΗΣ ΤΩΝ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ”.

Καλύτερα από τον καθένα γνωρίζει ο ίδιος ως Νομικός ότι τα χρήματα εδόθησαν και “τακτοποιήθηκαν” τους δύσκολους εκείνους καιρούς με τον γνωστό παραδοσιακό νεοελληνικό τρόπο.

Καλούμε τέλος τον ίδιο τον κ. Χαρίλαο Ερμείδη να παραιτηθεί και να συνεχίσει την συλλογή υπογραφών έξω από το μαγαζί του ως ιδιώτης.

Ουδείς έχει το δικαίωμα να του στερήσει αυτή την χαρά…