Κυριακή 4 Ιανουαρίου 1959

Η ΜΕΣΩ ΜΑΜΟΥΣΙΑΣ ΟΔΟΣ, Η ΟΔΟΣ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΜΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑΝ

Η γνώμη του κ. Α. Αναγνωστόπουλου

Εν συνεχεία των παρατεθέντων μέχρι τούδε απόψεων δια το θέμα των απόψεων δια το θέμα της συνδέσεως της Επαρχίας με την παραλίαν παραθέτομεν σήμερον τας απόψεις του κ.Α. Αναγνωστόπουλου, Γεν. Δ/ντού του εν Αθήναις Δημοτικού Νοσοκομείου η «Ελπίς». Ομολογούμεν ότι ιδιαιτέραν εντύπωσιν μας προξένησεων ο όλος χειρισμός του θέματος της παρ’ αυτών υποστηριζομένης λύσεως, παρά των κ.κ. Αναγνωστόπουλου και των περί αυτών εν οις και ο έγκριτος εν Αθήναις δικηγόγος κ. Γ. Αντωνόπουλος. Τελείως αθορύβως η υποστηρίζουσα την λύσιν Μαμουσιάς ομάς του, ειργάζετο και βοηθούντων και των εδαφικών κ.α. παραγόντων, επέτυχεν των πεντακοσίων χιλιάδων διάνοιξξιν της οδού μέχρις σχεδόν των Δουμενών. Είναι επίτευγμα αυτό όχι μικρόν. Και ήδη ευρισκόμεθα προ υπαρχούσης πλέον καταστάσεως η οποία δεν είναι δυνατόν να αγνοηθή. Από του σημείου εις ο ευρίσκεται η οδός αύτη σήμερον δύναται ευκολώτατα να ενωθή τόσον με την Πλατανιώτισσα όσον και με την εκ Καλαβρύτων προς Μέγα Σπήλαιον βαίνουσαν οδόν. Βεβαίως η προς την Πλατανιώτισσαν στροφή, θα πρσθέτη μερικά χιλιόμετρα (τέσσαρα ή πέντε), αλλά θα εξυπηρετηθούν και τα χωρία Πλατανιώτισσα, Βιλιβίνα, Κερπινή, εκτός του ότι η από Πλατανιτίσσης μέχρις Καλαβρύτων διάνοιξις υπάρχει, διελθόντων ήδη αυτοκινήτων επ’ αυτής. Κατωτέρω παραθέτομεν όσα επί των απόψεών του ο κ. Αναγνωστόπουλος μας είπεν:

Χωρίς να θέλω να διεκδικήσω τίτλους προτεραιότητας ή οιουσδήπτε άλλους, σας λέγω ότι με το θέμα της οδού ασχολούμαι από του έτους 1926 ότε το πρώτον εγεννήθη το ζήτημα της συνδέσεως των δύο Επαρχιών. Εκτός τούτου δε από του 1948 ασχολούμενος και πάλιν περί αυτό, έχω συγκεντρώση εις χείρας μου στοιχεία επίσημα και έχω περπατήση ο ίδιος και τις τέσσαρες αρτηρίες ώστε δύναμαι να είπω ότι έχω προσωπικήν αντίληψιν αυτών. Δεν είναι καιρός να ασχολούμεθα με ευθύνας αν και πιστεύω ότι υπάρχουν τοιαύται. Δια τον λόγον αυτόν δεν θα ομιλήσω επ’ αυτών. Πιστεύω κατ’ αρχήν ότι τόσον οι Αιγιαλείς όσον και οι Καλαβρυτινοί, πρέπει να είμεθα υπέρ και των τεσσάρων συνδέσεων και να ευχώμεθα δια την ταχυτέραν ολοκλήρωσίν των. Εξετάζοντάς τας από πάσης απόψεως θα έχωμεν τα κατωτέρω στοιχεία:

1) Αποστάσεις:

α) Η από Πτέρης Εθνική ήδη οδός ως αρχικώς είχεν προγραμματισθή δηλαδή: Αντίλαλος Σκεπαστό – Καλάβρυτα είναι 48 χιλ. ως δε διεμορώθη τελικώς  Αντίλαλος – Πετσάκοι – Γουμένιτσα – οδός Πατρών – Καλάβρυτα είναι 54 χιλ.

β) Η από Μπουφούσκιας – Παλατανιώτισσα – Σκεπαστό – Καλάβρυτα είναι 34 χιλ. 

γ) Η από Μαμουσιάς – Βιλιβίνης – Δουμενών – Ανω Ζαχλωρούς – Καλάβρυτα παλαιά εθνική οδός και ήδη επαρχιακή τοιαύτη είναι 36 χιλ. 

δ) Η από Ανω Διακοφτού – Βρώστενας – Μεγ. Σπηλαίου – Καλάβρυτα, είναι 38 χιλ. 

2) Δαπάνες:

Συμφώνως προς τα γενομένως και υπαρχούσας μελέτας, δια την διάνοιξιν μόνον, η από Μπουφούσκιας θα κοστίση περισσότερον της Πτέρης, η δε από Μ. Σπηλαίου κατά τι ολιγώτερον αυτής. Εν συγκρίσει δε προς το κόστος αυτών η δαπάνη της από Μαμουσιάς διανοίξεως είναι ασήμαντος. Συγκεκριμμένως η διάνοιξις και αιγενομέναι μέχρι τούδε εργασίαι από Πτέρης έχουν εγγίσει τα 10 εκατομμύρια, ενώ αντιθέτως η διάνοιξις της από Μαμουσιάς μέχρι Δουμενών, όπου εργάζεται ήδη ο προωθητήρ, μαζί με τας καταβληθείσας αποζημιώσεις δεν έχει φθάσει ακόμη τας 500 χιλιάδας. Επί του τμήματος αυτού και μετά την πρώτην και στοιχειώδη διάνοιξιν εκινήθησαν ανέτως καθ’ όλην την διάρκειαν του παρελθόντος θέρους πάσης φύσεως και μεγέθους αυτοκίνητα (μικρά, φορτηγά, και λεωφορεία).

3) Σκοπιμότης – Εξυπηρετησις:

Πραγματικήν εξυπηρέτησιν της τοπικής οικονομίας και τα συμφέροντα χωρίων παρέχουν αι αρτηρίαι αύται κατά την ακόλουθον σειράν:

α) Η από Ανω Διακοφτού, β) η από Μαμουσιάς, γ) η από Πτέρης και δ) από Μπουφούσκιας. 


ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ ΔΙΑ ΤΗΣ ΜΑΜΟΥΣΙΑΣ

Τα στοιχεία ταύτα είναι απολύτως ηλεγμένα και ακριβή και εκ τούτων συνάγεται ότι η μόνη αρτηρία η οποία από πάσης πλευράς συγκεντρώνει όλα τα στοιχεία για να προτιμηθή, ως πρώτον επίτευγμα, είναι η από Μαμουσιάς τοιαύτη. Τούτο δύναται να αντιληφθή οιοσδήποτε και χωρίς να είναι τεχνικός, εάν μεταβή εις εν ειδικόν σημείον του αυχένος Δουμενών – Βιλιβίνης, από όπου έει προ οφθαλμών και τας τέσσαρας οδούς κατά το μεγαλύτερον τμήμα των. Και θα αντιληφθή επίσης ότι το αλάθητο λαϊκό αισθητήριο και η πείρα του οδοιπόρου που από την εποχή του Παυσανίου (βλέπε και περηγήσεις του) μέχρις της σημερινής οπότε ο χωρικός και της Δάφνης ακόμη διαλέγει αυτόν τον δρόμον, δεν ήτο δυνατόν να λανθάνη. Μη πλανάται ουδείς. Αυτή είναι η οδός, η οποία θα κατασχύση τελικώς, όσαι δήποτε άλλαι και εάν γίνουν. Όχι διότι έχει γερούς υποστηρικτάς ή ευνοείται από κανένα, τουναντίον βάλλεται συνεχώς, εκ του αφανούς βέβαια, διότι ουδείς ετόλμησε ποτέ φανερά να την κατηγορήσει. Είναι ασύγκριτα τα πλεονεκτήματά της, ούτε αξίζει να τα επαναλάβωμεν. Οι περισσότεροι από τους κινηθέντας μέχρι τούδε τα γνωρίζουν και πολλοί από τους αντιδράσαντας Αιγιαλείς τα αντιλαμβάνονται ήδη. Η διάνοιξις της αρτηρίας αυτής, χωρίς Κρατικήν ενίσχυσιν ή του Ταμείου Επαρχιακής οδοποιίας, έχει σχεδόν ολοκληρωθή. Τούτο χάρις εις τας ενδιαμέσους Κοινότητας και ιδία εις την Κοινότητα Μαμουσιάς και την φιλότιμον και ανέλιπιστον συμβολήν των κατοίκων της, οι οποίοι εκτός της προσωπικής των εργασίας, διέθεσαν και σημαντικόν μέρος, των ολίγων και πολυτίμων δι’ αυτούς, κτημάτων. Το απομένον τμήμα από Δουμενών μέχρις Ανω Ζαχλωρούς «Κόρης Βρύση» όπου υπάρχει από Καλαβρύτων διάνοιξις δεν υπερβαίνει τα 5 χιλιόμετρα και η απαιτούμενη δι’ αυτήν διαπάνη τας 50 – 60 χιλιάδες. Δύνασθε λοιπόν, να είσθε βέβαιοι, Σεις οι απόγονοι των Καλαβρυτινών, παρά την αντίδρασιν ή την παθητικήν στάσιν σας και ημείς όλοι των χιλιάδων στρατοκόπων, που επί εκατονταετηρίδας, επότισαν με τόννους ιδρώτος, την μόνην αυτήν φυσικήν αρτηρίαν, που συνέδεσε κατά το παρελθόν και θα συνδέη πάντοτε τας δύο επαρχίας μας, ότι το ερχόμενον θέρος θα την διαδράμωμεν επ’ αυτοκινήτου.