Κυριακή 10 Ιανουαρίου 1965

Ντροπή


Στοιχειώδης εντροπή και επίγνωσις της καταστάσεως του Ελληνικού λαού, θα έπρεπε να είχον εμποδίση την Κυβέρνησιν να υποβάλλη και τους κ.κ. «εκπροσώπους» του Ελληνικού λαού να ψηφίσουν, την άυξησιν της βουλευτικής αποζημιώσεως εις το διπλάσιον.


Πολλώ μάλλον ότε υφίστατο ρητή δήλωσις του Πρωθυπουργού κ. Γεωργίου Παπανδρέου ότι «δεν πρόκειται να αυξηθούν αι βουλευτικαί αποζημιώσεις». Και εάν ακόμη το Σύνταγμα το επέβαλεν, οι κ.κ. «εκπρόσωποι» του Ελληνικού λαού, θα ηδύναντο οικειοθελώς να παραιτηθοούν της αυξήσεως.


Εάν δε, δεν εγνώριζον προς ποίον σκοπόν τον υποδεικνύομεν: Δια να αυξηθούν οι μισθοί των ιατρών και να αποτελέση τούτο κίνητρον επανδρώσεως των ιατρείων της υπαίθρου, τα οποία κενά, στοιχίζουν ανθρωπίνας υπάρξεις καθημερινώς.


Με αύξησιν το ήμισυ της αυξήσεως των «μισθών» των κ.κ. βουλευτών ασφαλώς κάθε ιατρός θα προσήρχετο προθύμως εις τα αγροτικά ιατρεία. Επειδή δε 300 Χ 2 μας κάνουν 600, τούτο σημαίνει ότι δεν θα έμενε ιατρείο εις την Ελλάδα κλειστόν.


Το μέτρον προεκάλεσεν την γενικήν κατακραυγήν, αποδεικνύη δε δια μίαν έτι φοράν, έχει λείψη η εντροπή από τους ανθρώπους, οι οποίοι ουδέ εις τας συνεδριάσεις της Βουλής προσέρχονται, ασχολούμενοι μόνον και μόνον με το πως θα συγκρατήσουν ή αυξήσουν την «δύναμίν» των με τα διάφορα ρουσφέτια, ώστε να εξασφαλίσουν και πάλιν τον μισθόν των, εις τας επομένας εκλογάς.


Καιρός όμως είναι πάντοτε: Εάν υπάρχει ντροπή, ας εισακουσθή η αδύνατη φωνή μας. Τα ιατρεία της υπαίθρου αναμένουν.