«Άγιος Νικόλαος»…  το μπαλκόνι της «Κατσάνας»!


Του Θεόδωρου Γ. Θανόπουλου

Μια πρόσκληση η αιτία!.. Που άμεσα έγινε αποδεκτή… Γιατί υπήρξε αυτόματα  εκείνη η εσωτερική παρόρμηση και διαίσθηση, που μαζί με τη σκέψη των τόσο περασμένων χρόνων, σε ταξίδευε στα νεανικά σου επαγγελματικά βήματα, τότε που έψαχνες την ταυτότητα της δουλειάς σου, σχεδίαζες τα όνειρά σου, διάβαινες τα πρώτα σκαλοπάτια της υπεύθυνης ζωής, γενικά βρισκόσουν σε μία κατάσταση ανίχνευσης, προβληματισμού, οραματισμού, μα που την κατέκλυζε το τόξο της αισιοδοξίας, της ελπίδας, της χαράς και της δημιουργίας.

Η πρόσκληση  από το Σύλλογο «Των εξ Αγίου Νικολάου Καλαβρύτων αποδήμων ο ״ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ״», που με καλούσε, μαζί  και με άλλους «Αϊ-Νικολαΐτες» κι άλλους συμπατριώτες, ״να ανταμώσουμε στο χωριό και όλοι μαζί να περάσουμε ένα όμορφο βράδυ το Σάββατο της 17ης  Αυγούστου, γιορτάζοντας παράλληλα και τα 50 χρόνια του Συλλόγου (1963-2013), με παραδοσιακή μουσική και γεύσεις βραστών, που οι ίδιοι οι κάτοικοι με αγάπη και νοσταλγία θα ετοίμαζαν, πάντα πιστοί στην παράδοση και τον πολιτισμό τού τόπου τους…»

Στον Άγιο Νικόλαο, λοιπόν, το όμορφο, γραφικό, φιλόξενο χωριό, που δεσπόζει ανατολικά πάνω από τα Μαζέϊκα (σημερινή Κ. Κλειτορία), στην πλαγιά του βουνού ״Αράχοβα״, που μοιάζει σαν μπαλκόνι, και που στο διάβα του χρόνου αγναντεύει συνέχεια την ״Κατσάνα״ ή  ״Κατζάνα״ (κοιλάδα των αρχαίων Κλειτορίων - Αζάνων).

Αυτό το χωριό, που ήταν συνέχεια του χωριού Ζευγολατιό, κτισμένο γύρω από τον Αϊ-Γιάννη της Τουρλάδας. Μετά από μία αρρώστια που «έπεσε», χωρίστηκε σε δύο μέρη. Το ένα μέρος πήγε εκεί που σήμερα είναι το χωριό του Αγίου Νικολάου, και το άλλο μέρος εκεί που είναι η τωρινή Τουρλάδα. Πιθανή ημερομηνία χωρισμού είναι η λίγο πριν από την επανάσταση του 1821.

Το χωριό μαζί με την ονομασία Άγιος Νικόλαος κράτησε και το παλιό όνομα, Ζευγολατιό, μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα.

Ως κοινότητα, Αγίου Νικολάου και Τουρλάδας, αναγνωρίστηκε το 1914. Το 1925 χωρίστηκαν τα δύο χωριά σε ανεξάρτητες κοινότητες. Το 1998 περιελήφθη στο Δήμο Λευκασίου, ο οποίος αργότερα ονομάστηκε Κλειτορίας και το 2011 συμπεριελήφθη στο Δήμο Καλαβρύτων. 

Πολλές και καλές οι αναμνήσεις από τον Άγιο Νικόλαο, που στο κέντρο του μεγαλόπρεπα υπάρχει η ομώνυμη εκκλησία, γι’ αυτό και το όνομα του χωριού, όπου ο Άγιος των θαλασσινών και των ναυτικών, τόσα χρόνια το προστατεύει, το φροντίζει, το νοιάζεται στης ζωής το ταξίδι, στα πελάγη των αιθέρων.

Δάσκαλος εκεί, τα πρώτα χρόνια της σταδιοδρομίας μου, 25 χρονών, με οκτώ-δέκα μαθητές (αν θυμάμαι καλά), σε μονοθέσιο σχολείο, που η διδασκαλία τη διαδικασία του φροντιστηρίου ακολουθούσε, σε εξατομικευμένη βάση, με παρεμβάσεις ιδιαίτερες, κείνα τα χρόνια του «επιθεωρητισμού», που έψαχνες το καλύτερο για τους μαθητές σου προσπαθώντας να αξιοποιήσεις στο έπακρο τα πλεονεκτήματα ενός τέτοιου ολιγοθέσιου σχολείου και να εκμηδενίσεις όσο γινόταν τα όποια μειονεκτήματά του.

Κι η αγωγή… μπροστά από τη μάθηση. Φιλαράκια με τα παιδιά στην ώρα της διδασκαλίας και του διαλείμματος σε ένα καθεστώς όπου είχαμε συμφωνήσει τα όρια της ελευθερίας, αλλά με τον ανάλογο σεβασμό και τον αλληλοσεβασμό, έτσι που να διακρίνονται οι ρόλοι, μέσα στα πλαίσια των υποχρεώσεων και των δικαιωμάτων.

Και καλά περνούσαμε!.. Και καλά περνούσα!.. μαζί μ’ αυτά τα παιδιά τα άδολα, τα αγνά, τα ״συντρόφια״ και με τους γονείς τους,  ανθρώπους της καλοπροαίρετης σκέψης, της καθημερινής εργασίας, της ολοήμερης ξωμαχιάς!.. 

Τούτες τις στιγμές,  για κείνες που τόσο (!) όμορφα πέρασα μαζί τους, έρχονται στη σκέψη περιστατικά, εικόνες, αναμνήσεις, που άκρατα νοσταλγείς…

Θυμάμαι… Διάλειμμα… στο σχολειό της μιας αίθουσας, του ενός γραφείου και του  προαύλιου χώρου στην άκρη του χωριού… Μαζί με τα παιδιά στο παιχνίδι και στη χαρά της ανάπαυλας… Μάλλον παίζανε ״κρυφοκούτι״.  Όλοι στο κρύψιμο, κι ο μαθητής που τα φύλαγε, στο ψάξιμο για την εύρεση των κρυμμένων συμμαθητών του. Είχε βρει τους περισσότερους εκτός από ένα συμμαθητή του και μια συμμαθήτριά του, που ήταν ακόμη άφαντοι πίσω απ’ τα πουρνάρια και τα βράχια στο επάνω μέρος του χώρου, απότομη πλαγιά με επικίνδυνη γκρεμίλα. 

Ξάφνου το κορίτσι (νομίζω πως ήταν η Βάσω η Καρακωνσταντή) πετάχτηκε από την επάνω μεριά της γερτής πλαγιάς και με γρήγορο διασκελισμό προσπαθούσε να περάσει το συμμαθητή της που τα ״φύλαγε״ για να κλωτσήσει το κουτί που βρισκόταν στο κέντρο του προαυλίου. Όμως το έδαφος ήταν με μεγάλη κλίση και βραχώδες. Το παιδί μπουρδουκλώθηκε κι ήταν έτοιμο να γκρεμοτσακιστεί. Με μια ενστικτώδη κίνηση (ευτυχώς που βρισκόμουν εκεί κοντά) το έπιασα στον αέρα, και απέφυγε την πτώση, που σίγουρα θα είχε συνέπειες τραυματισμού.

Όταν όλοι συνήλθαμε, κατάλαβα το δεξί μου πόδι να πονά πολύ κι ένιωσα το πρήξιμο να μεγαλώνει. Το είχα στραμπουλίξει!..

Να είναι καλά η κυρά - Αγγέλλω, η πεθερά μου, που σαν πήγα στο σπίτι, όπως πήγα (έμενα στα Μαζέϊκα), με τα δικά της γιατροσόφια, μαλάξεις με σαπουνόνερο ζεστό και σφιχτό δέσιμο με καθαρό επίδεσμο, το πόδι, μετά από δυο-τρεις μέρες, ״συνήλθε״… 

Η κυρά-Αγγέλλω… Πραγματικός άγγελος!.. Ένας άνθρωπος αγαθός, αληθινός χριστιανός, γεμάτος καλοσύνη και πάντα με το χαρούμενο κι ευχάριστο λόγο, ένας άνθρωπος, που είχε γεννηθεί για να χαρίζει ευτυχία στους άλλους, μια ψυχούλα, που αν και επί τόσα χρόνια στα ψηλώματα του ουρανού, Θεϊκό Αστράκι γίνηκε,  γλυκοφέγγει, κι όποτε προς τα πάνω ατενίζω το βλέπω, καθοδηγώντας με!!! 

Στον Άγιο Νικόλαο, λοιπόν, στις 17 Αυγούστου, σε ένα συναπάντημα χαράς, κεφιού κι ανεμελιάς, όπου τιμήθηκαν οι οργανοπαίκτες του χωριού (πάντοτε ο Σύλλογος κάθε χρόνο κάποιους τιμά ) και που από τη λαχειοφόρο που έγινε θα προσφερθούν 300€ στο Γηροκομείο Καλαβρύτων.

Ένα μεγάλο εύγε κι ένα μεγάλο ευχαριστώ στον ακάματο και πολύ δραστήριο πρόεδρο του Συλλόγου Γιάννη Γκίκα, μπροστάρη, αλλά και στα μέλη του  συμβουλίου που τον ακολουθούν, στον αδελφό του Θανάση, σε όλους τους Αϊ-Νικολαΐτες, που μαζί περάσαμε μια αξέχαστη Αυγουστιάτικη βραδιά!!! 

Να είστε όλοι καλά!!!

Πηγή : Φυλλάδιο του «Συλλόγου των εξ Αγίου Νικολάου Καλαβρυτινών αποδήμων ״Ο Άγιος Νικόλαος״», επιμέλεια Γιάννης Ν. Γκίκας.