Το ιδιαίτερο νόημα των εκδηλώσεων στο Δροβολοβό Καλαβρύτων


Την Παρασκευή της Διακαινησίμου συγκεντρωθήκαμε και φέτος, όπως κάθε χρόνο, στον Ι. Ναό Ζωοδόχου Πηγής, ο οποίος ευρίσκεται εντός περικαλλούς και απόκρημνου σπηλαίου, ανατολικά του οικισμού Δροβολοβού, όπου κατά τον εμφύλιο πόλεμο 1823-1824 εφυλακίσθη από φίλια στρατεύματα ο Εθνεγέρτης Παλαιών Πατρών Γερμανός.

Προσήλθαμεν ευλαβείς προσκυνητές, δεόμενοι προς την Ζωοδόχον Πηγήν, τη Δέσποινα του Κόσμου, την Υπερμάχον Στρατηγόν, όπως μας δώσει την Ευλογίαν Της και την Χάριν Της, ώστε «εν πνεύματι καθαρώ, εν πνεύματι πεφωτισμένω», να ατενίσουμε μίαν πραγματικότητα, η οποία αναλύεται, το μεν εις το κοινωνικόν μας πρόβλημα της διχόνοιας, η οποία μας ταλανίζει από την αρχαιότητα, ακόμη μέχρι και σήμερα, το δε στη δυνατότητα να μεγαλουργούμεν, όταν είμεθα ενωμένοι, όταν έχουμε σύμπνοιαν, όταν έχουμε ομόνοιαν, όταν έχουμε σωστή συγκρότηση, οργάνωση και προπαρασκευή κάθε φορά.

Ακόμη, να μας δώσει τη δύναμη να απαντήσουμε σε κάποια σκοτεινά κέντρα λήψης αποφάσεων, τα οποία επιδιώκουν να παραχαράξουν την Ιστορίαν μας, να απαξιώσουν τους ήρωες, να απομονώσουν την Εκκλησίαν από την οργάνωση, την προπαρασκευήν και την συμμετοχήν Της στον Αγώνα της Παλιγγενεσίας, έτσι ώστε να μεταβάλλουν τον Ελληνικό Λαό σε μπουλούκια, έρμαιον στα σκοτεινά και ύπουλα σχέδιά τους, τα οποία με θύλακες και προγεφυρώματα έχων προωθήσει μέχρι και στην τελευταίαν αγροικίαν.

Αυτό είναι άλλωστε και το ιδιαίτερον, το βαθύτερον νόημα των εκδηλώσεων εκείνης της ημέρας. Είναι η επιτακτική ανάγκη, για σύμπνοια, αλληλοσεβασμό, αλλοεκτίμηση και αλληλεγγύη, ώστε ενωμένοι σφιχτά μεταξύ μας και υπό τις Ευλογίες Της Υπερμάχου Στρατηγού, να πορευθούμε μέσα στον κυκεώνα, που βρεθήκαμε ξαφνικά και απρόσμενα.

Όμως κατά «το πνευματικόν και εθνικόν μήνυμα, το οποίον απηύθυνεν επί τη εισόδω εις το έτος 2013 ο τότε Πρωτεπιστάτης του Αγίου Όρους, Γέρων Μάξιμος Ιβηρίτης», ομοχώριός μας, «η Ελλάς εστοχεύθη αδίκως, δια τούτο πιστεύομεν ότι οι πνευματικοί νόμοι θα λειτουργήσουν υπέρ ημών». (Ορθόδοξος Τύπος 11 Ιανουαρίου 2013).

Άμα τω πέρατι της Ιερουργίας, όλοι μαζί, ντόπιοι επισκέπτες και προσκεκλημένοι μας, κατεβήκαμε στην Πλατείαν του Δροβολοβού, όπου έλαμψε το πνευματικό γιαταγάνι και βρόντησε το πολιτιστικό καριοφίλι, φάνηκε το υψηλόν φρόνιμα ενάντια στον ολέθριο συγκρητισμό της Νέας Εποχής. Πέρασε το μήνυμα για ενότητα, σύμπνοια, αλληλοεκτίμηση, αλληλοσεβασμό και εργασία προόδου. Ελληνόπουλα και Ελληνοπούλες, που τραγουδάνε, στολίζουν και ομορφαίνουν τη ζωή, εμπήκαν στο χορό, με τη συμμετοχή του χορευτικού του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Καρτεζιτών «ο Στριφτόμπολας», το οποίον εσυνόδευεν η Πρόεδρος του Συλλόγου κα Χασαποπούλου Γεωργία.

Τόσον η κα Χασαποπούλου, όσον και η κα Γεωργακοπούλου Χαρίκλεια, Αντιδήμαρχος Δημοτικής Ενότητας Αροανίας, αλλά και η κα Παπαναγιώτου Ευτυχία, Σύμβουλος Πολιτιστικών στο Δήμο Καλαβρύτων - αεικίνητες, ακάματες και παρούσες, επί σειράν ετών, στα Πολιτιστικά και λοιπά δρώμενα του τόπου μας, χωρίς ασφαλώς να παραλείπουμε και την παρουσία του Δημοτικού Συμβούλου κ. Τακτικού Θεοδώρου - πιάστηκαν στο χορό και μαζί με όλους τους συνδιασκεδάζοντες, εγκωμίασαν τις θυσίες και την προσφοράν των Ελληνίδων κατά τον Αγώνα του 1821, αλλά και μετέπειτα, με το τραγούδι: «Στ’ Αναπλιού το Παλαμίδι εκεί βροντάει το καριοφίλι……… το βροντάει και μια γυναίκα πόχει μέσα χρόνια δέκα». Πέντε χρόνια έμεινεν έγκλειστη στο Παλαμίδι η Κατσιαβοβασίλω, αλλά, ποιητική αδεία, τα χρόνια γίναν δέκα.

Ήταν αδελφή του Κατσιαβόγιαννη από το Βεσίνι Καλαβρύτων, πρώτου καπετάνιου της περιοχής.

Είκοσι τέσσαρα παλληκάρια του Κατσιαβόγιαννη και είκοσι έξι του Κοντοβουνίσιου, πενήντα τον αριθμόν, πιστά μέχρι τέλους και καπετάνοι: ο Κατσιαβόγιαννης, ο Κοντοβουνίσιος και η Κατσιαβοβασίλω.

Ο Εφημέριος της Κέρτεζης Καλαβρύτων π. Ανδρέας Ρηγόπουλος, εχόρεψε το τραγούδι: «……… μην τον είδατε μωρέ τον Τούτουνα* τον κλέφτη,……».

Με το τραγούδι αυτό ο απλοϊκός και πεφωτισμένος κληρικός επέρασε το μήνυμα ότι, το μεν δεν πρέπει να περιθωριοποιούμε ανθρώπους, όποιοι και αν είναι αυτοί, γιατί στο τέλος γίνονται «ραβδί του κεφαλιού» της κοινωνίας, το δε πως η μετάνοια και η πίστη σώζουν και ακόμη περισσότερον ότι δεν έχουμε πρόβλημα με τον εγκληματία άνθρωπο, αλλά με το έγκλημα αυτό καθ’ εαυτό, το οποίον, τύχη κακή, έλαχεν ο κλήρος να υπηρετήσει ο εγκληματίας.

Δεν πρέπει να δημιουργούμεν εγκληματίες, χάριν των συμφερόντων μας και των παθών μας, δεν πρέπει να διαπράττουμε εγκλήματα κυνηγώντας την εξουσίαν και προσπαθώντας να διατηρήσουμε τις καρέκλες μας, γιατί όχι και τον θρόνον;

Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, ύστερα από δύο έγγραφες διαταγές, μία του Κωλέτη και μία του Γκούρα, συνελήφθη, εφυλακίσθη και υπέστη πλείστες όσες ταλαιπωρίες, στο βωμό του εμφυλίου σπαραγμού. (Περιοδικόν Εκκλησία 1-15 Σεπτεμβρίου 1954).

Ο Κολοκοτρώνης εφυλακίσθη και αυτός και ίσως τον σκότωναν αν δεν μετάνιωνεν ο Παπαφλέσσας.

Ο θρυλικός σημαιοφόρος του Κολοκοτρώνη «Νικόλαος Καραχάλιος επολέμησεν εις όλας τας δοξασμένας μάχας του 1821. Και τελικώς απεβίωσεν εκ πείνης (!) εις την Πλατείαν Κλαυθμώνος, αναμένων την υπεσχημένην σύνταξίν του!...» (Εφημερίδα: Η Ημέρα των Πατρών 25-3-1973). Ερευνάται η καταγωγή του ήρωα, καθ’ ότι διαθρυλείται ότι κατήγετο από τους Καμενιάνους και είχεν εγκατασταθεί στην Κερπινή.


Γεώργιος Δ. Φωτόπουλος

Από Καμενιάνους Καλαβρύτων


* Σημείωση: Ο Δημήτριος Τούτουνας, ο διαβόητος ληστής της Αρκαδίας, είχε σκοτώσει κάποιον το Μάιο του 1874 και ύστερα είχεν αναστατώσει με τις ληστείες του την Τρίπολη, την Τεγέα, το Κορύθιο και τη Μαντινεία.

Εν πάση περιπτώσει ο Τούτουνας, όπως ενημερώνει η Εφημερίδα «Στοά» στις 26 Ιουλίου 1881 παραδόθηκε τελικά στην Τρίπολη και καταδικάστηκε σε οκτώ χρόνια φυλάκιση στις 26 Νοεμβρίου 1881, όπως αναφέρει η Εφημερίδα «Αιών». Η ποινή αυτή – χωρίς βέβαια να ασκώ κριτικήν, δοθέντος ότι δεν γνωρίζω απόλυτα το πνεύμα εκείνης της εποχής – είναι ασφαλώς θείον δώρον, μπροστά στην επικήρυξη του ληστή με θάνατον.

Οπωσδήποτε η ζωή του ανθρώπου είναι θείον δώρον. Με αυτή τη φιλοσοφία δεν επιβάλλεται η θανατική ποινή στις χώρες του πολιτισμένου, του δημοκρατικού κόσμου.


Για του λόγου το αληθές


Πρόσφατα, αλλά και ενωρίτερα, τόσον δια ζώσης, όσον και δια των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, ευπατρίδης, φίλτατος συμπατριώτης μας, έκανε λόγον ότι στις 8 Σεπτεμβρίου 2011 τόσον ο γράφων, όσον και ο Εκπρόσωπος της Τοπικής Κοινότητας Καμενιάνων, το μεν δεν παρέστημεν σε εκδήλωση, η οποία εγένετο στον αύλειον χώρον του Ι.Ν. της Παναγίας των Καμενιάνων, το δε ότι δεν εμεριμνήσαμε να προσκαλέσουμε Διοικητικές και Πολιτικές Ηγεσίες, να παραστούν στην εκδήλωση, κατά τα αναγραφέντα υπό του εν λόγω συμπατριώτη μας, απόσπασμα των οποίων παραθέτω ως ακολούθως: «…… ότι παρά την ΔΗΜΟΣΙΑ πρόσκληση ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο…… (που κατάφερε να μας φέρει τέσσερες (4) παππάδες)…… να παραστούν ΟΛΟΙ ΟΙ ΚΑΜΕΝΙΑΝΙΤΕΣ στα εγκαίνια ΔΕΝ ΠΡΟΣΗΛΘΕ ΟΥΤΕ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΜΑΣ……. αλλά ούτε ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ με το Δ.Σ. του ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΚΑΜΕΝΙΑΝΙΤΩΝ – ΔΡΟΒΟΛΟΒΙΤΩΝ – ΔΕΣΙΝΙΩΤΩΝ οι οποίοι ΧΩΡΙΣ ΝΤΡΟΠΗ και ΣΚΟΠΙΜΑ ΔΕΝ ΠΡΟΣΚΑΛΕΣΑΝ ΚΑΝΕΝΑΝ (απολύτως κανέναν) από τις ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΕΣ και ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΗΓΕΣΙΕΣ του Δήμου μας και των γύρω χωριών μας, ο δε Πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου ΚΑΜΕΝΙΑΝΙΤΩΝ – ΔΡΟΒΟΛΟΒΙΤΩΝ – ΔΕΣΙΝΙΩΤΩΝ πέρασε πρωί-πρωί έξω από την εκκλησία…… (ούτε κερί δεν άναψε)….. και πήγε για την Μεγάλη Βρύση των Καμενιάνων…………».

Επειδή ο συμπατριώτης μας χρησιμοποιεί τον όρο εγκαίνια, καίτοι εγκρατέστατος, απορώ πως του διαφεύγει ότι, δεν επρόκειτο περί εγκαινίων, αλλά για παρουσίαση του έργου ανακαίνισης του Ι.Ν. Γεννεσίου της Θεοτόκου εις την οποίαν ανακαίνιση συνέβαλεν οικονομικά και ο ίδιος, κατά δήλωσή του.

Κατόπιν των ανωτέρω, ευχαριστούμε το συμπατριώτη μας, που συνέβαλε οικονομικά για την ανακαίνιση του Λατρευτικού μας χώρου και προσευχόμεθα εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον να του ανταποδώσει πολλαπλώς.

Όμως το όλο θέμα σταματάει εκεί και τα περαιτέρω εκτιμώ ότι εντάσσονται στη σφαίρα των δημοσίων σχέσεων, χωρίς ασφαλώς και αυτές να είναι επιλήψιμες, δι’ ο πέμπομεν εισέτι δέηση προς την Θεομήτορα να Ευλογήσει όλες τις εκδηλώσεις, οι οποίες πραγματοποιούνται εκάστοτε επ’ ωφελεία του κοινωνικού συνόλου. Η Θεομήτωρ, προκειμένου να σωθεί το ανθρώπινον γένος, είδε τον Μονογενή Υιόν Της επάνω στο Σταυρό και το εγκάθετο πλήθος, το φερέφωνο των σκοτεινών κέντρων λήψης αποφάσεων, όταν ερωτήθηκε, αντί να συνέλθει, να μπει σε περίσκεψη, αντί να υποστεί ψυχικήν συντριβήν, για τον θάνατον ενός Αθώου, εφώναζε «σταύρωσον αυτόν». Εκεί οδηγεί η πλύση εγκεφάλου, η οποία είναι ψωμοτύρι για τους αετονύχηδες. Οι ίδιοι σήμερα και με τον ίδιον τρόπον σταυρώνουν εμάς, με τη βοήθεια δυστυχώς……….τίνων;

Πέραν των ανωτέρω, ο κατά πάντα αξιόλογος συμπατριώτης μας, εγνώριζε και αυτός, όπως όλοι οι συγχωριανοί μας, καθώς και οι κάτοικοι των γειτονικών χωριών, ότι την ημέραν εκείνην ο Πρόεδρος του Συλλόγου (ο γράφων), ο Εκπρόσωπος της Τοπικής Κοινότητας και μετ’ ου πολύ και ο νυν Πρόεδρος του Συλλόγου, από το πρώτο φως ησχολούντο με τον καθαρισμόν των ρεμάτων Καμενιάνων, Δροβολοβού και Δεσινού, τα οποία οι θεομηνίες της 8/9-11-2010 και της 26 του ιδίου μηνός είχαν κατακλύσει με φερτές ύλες, έτσι ώστε σε περίπτωση επανάληψης της θεομηνίας, τα χειμαρρικά φαινόμενα θα αφάνιζαν αγροικίες και αγροτοκτηνοτροφικές εκμεταλλεύσεις πέντε χωριών, θα κατέστρεφαν τον παρόχθιον ασφαλτοστρωμένον δρόμον και θα έπνιγαν ανθρώπους. Ως εκ τούτου δεν ήτο δυνατόν να παραστούμε στην εκδήλωση, η οποία έγινε στον αύλειο χώρο του Ι.Ν. της Παναγίας στις 8 Σεπτεμβρίου 2011.

Επί τέσσαρες (4) ημέρες, τις οποίες με τον τρόπον μας εκάμαμε οκτώ (8), αγωνιζόμεθα μέσα στα λαγκάδια. Άλλωστε ο συμπατριώτης μας δεν είχε καν την περιέργεια να μάθει τι έκαναν τα μηχανήματα έργων, σε απόσταση αναπνοής, μέσα στα λαγκάδια. Ολόκληρο το πλατανοδάσος εσείετο από το θόρυβο λειτουργίας τους. Στην κατά τ’ ανωτέρω επιχείρηση καθαρισμού των ρεμάτων έλαβαν μέρος:

Εκπρόσωπος του Δασαρχείου Καλαβρύτων, κάτοικοι και καταγόμενοι εκ των Καμενιάνων, υπό την αιγίδα του Εκπροσώπου της Τοπικής Κοινότητας κ. Λάμπου Σπύρου, κάτοικοι του Δεσινού, υπό την αιγίδα της Εκπροσώπου της Τοπικής Κοινότητας κας Αθανασοπούλου Μαντούς, κάτοικοι Λεχουρίου και Κερασιάς, υπό την αιγίδα του Εκπροσώπου της Τοπικής Κοινότητας κ. Βασιλοπούλου Γεωργίου, κάτοικοι και καταγόμενοι εξ Αγριδίου υπό την αιγίδα του εξουσιοδοτημένου για την περιοχή αρχιτσέλιγκα του κάμπου κ. Παναγοπούλου – Νταμούρα Θεοδώρου.

Τα μηχανήματα έργων διέθεσεν η Περιφέρεια Δυτ. Ελλάδος και τα καύσιμα ο Δήμος Καλαβρύτων. Μάλιστα, αν μας διέφευγεν αυτή η ευκαιρία, Θεός οίδε πότε θα την ξαναβρίσκαμε. Και ως γνωστόν, οι θεομηνίες υπακούουν μόνον στους φυσικούς νόμους, δι’ ο και το σοφόν: «με τα στοιχεία της φύσεως δεν τα βάζουμε». Την ένοπλη σύρραξη την κοντρολάρουμε, τις φυσικές καταστροφές όχι. Και τούτο γιατί έχουν το στοιχείο του αιφνιδιασμού και το πλεονέκτημα των υπερτέρων δυνάμεων. Αντιλαμβανόμεθα τι θα γίνει αν δεν έχει γίνει ο ανάλογος σχεδιασμός. Έχω εγώ το Στρατηγό Χειμώνα είπεν ο Στάλιν, κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Εις αυτό συνετέλεσε κατά κύριον λόγον η Χώρα μας, η οποία «εκράτησε το πάτερο» περισσότερον απ’ ότι είχαν προβλέψει οι αντίπαλοι.

Ο άρχοντας της περιοχής Μεγάλης Βρύσης κ. Παναγόπουλος Ευστάθιος διέθεσε αποθήκες της επαύλεώς του, για προσωρινή αποθήκευση καυσίμων, υλικών και μέσων, αναγκαίων προς ευόδωσιν της επιχειρήσεως.

Πρόσφατα η Έγκριτη Εφημερίδα η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ εφιλοξένησε εις τον Ηλεκτρονικόν της Τύπον δημοσίευμά μου, για την κοινωφελή προσφοράν των συναρμοδίων φορέων και των μονίμων κατοίκων του τόπου μας, κατά την αντιμετώπιση Εκτάκτων Αναγκών – Συμφοράν Ειρηνικής Περιόδου.

Έπειτα η Μάνα Παναγιά, όπως πολύ σωστά και ευλαβώς την αποκαλεί ο συμπατριώτης μας, δεν αγαπάει μόνον «τα περιεστώτα τέκνα της, αλλά και τα δι’ ευλόγους αιτίας απολειφθέντα», εν οις και εκείνα, τα οποία μάχονται εις την πρώην γραμμήν, για την αντιμετώπιση των Εκτάκτων Αναγκών – Καταστροφών. Εμπειροπόλεμος γέροντας έλεγε: «Καλά πήγαν στην Εκκλησία, αλά έπρεπε να πιάσουν και τα ντουφέκια».

Ο αείμνηστος Αντ/γος Πετρουτσόπουλος στο έργο του «Μερικαί άγνωστοι σελίδες του Έπους της Αλβανίας», γράφει χαρακτηριστικά: «…..ο πόλεμος δεν μανθάνεται μόνον από τα χαρτιά, διδάσκεται και επί του πεδίου της μάχης…….».

Επειδή αυτό το αμάρτημά μας, που δεν εκκλησιαστήκαμε στις 8 Σεπτεμβρίου του 2011 και στη συνέχεια να χειροκροτήσουμε τον ευεργέτη μας, πηγαινοέρχεται δίκην παλιρροϊκού κύματος, επί μίαν εξαετίαν από τον ίδιον άνθρωπον. Ας σταματήσει πλέον και ας μας κρίνει Εκείνος που έχει το δικαίωμα.

Πεφωτισμένος Αρχιμανδρίτης γράφει:

«Κρίνει ο Θεός και γεμίζει ο Παράδεισος. Αν έκριναν οι άνθρωποι, θα εγέμιζεν η κόλαση».

Κατά συνέπειαν έχει το λόγο Του που εκράτησε το δικαίωμα της κρίσεως για τον Εαυτόν Του.

Εκείνο, που δεν μπορώ άλλωστε να καταλάβω, είναι γιατί ο φίλτατος συμπατριώτης μας, ο οποίος παραπονείται για έλλειψη εκπροσώπησης φορέων και υπηρεσιών κατά την συγκεκριμένη εκδήλωση, δεν εμερίμνησεν ο ίδιος να δώσει ανάλογες προσκλήσεις, αλλά περίμενε τούτο από τον Πρόεδρο του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου μας και από τον Εκπρόσωπο της Τοπικής Κοινότητος; Και μάλιστα διετύπωσε το παράπονό του κατά τρόπον ήκιστα κολακευτικόν για τον εαυτόν μας.

Εμείς δεν είχαμε καν αρμοδιότητα, να προσκαλέσουμε ανθρώπους για τη συγκεκριμένη εκδήλωση, καθ’ ότι δεν είμεθα διοργανωτές και κάτι τέτοιο, το μεν θα μπορούσε να διαταράξει το πρόγραμμα της εκδήλωσης, το δε απάδει εις τους κανόνες της δεοντολογίας.

Άλλωστε, όταν εν έτει 2008, Αυγούστου 15ην, εδώσαμε τον λόγον εις τον τότε Αντιδήμαρχο Πολιτισμού και Παιδείας κ. Νικολόπουλον Κων/νον και ανήγγειλε τη διακοπήν των πολιτιστικών εκδηλώσεων ΚΑΜΕΝΙΑΝΕΙΑ 2008, για τον λόγον ότι την περασμένη νύκτα στο χωριό μας είχαμε αποτέφρωση μιας κατοικίας και απανθράκωση του οικοδεσπότη, ο ίδιος ο παραπονούμενος μας προσήψε την μομφήν ότι επολιτικοποιήσαμε το Σύλλογο.

Όταν κατά το παρελθόν συνεχάρημεν τον τότε Δήμαρχον Αροανίας κ. Φιλιππόπουλον Ιωάννην και τον τότε Νομάρχην Αχαΐας κ. Κατσικόπουλον Τάκην, για την εκλογικήν τους νίκην, πράγμα το οποίον επεβάλλετο εκ λόγων αβροφροσύνης στα πλαίσια του σεβασμού προς την Τοπικήν Αυτοδιοίκηση, πάλιν ο ίδιος μας προσήψε μομφήν ότι επολιτικοποιήσαμε το Σύλλογο. Ας μας ειπεί λοιπόν τι θέλει κάθε φορά και να σταματήσει τα ήξεις αφήξεις.

Επιβάλλεται να συνειδητοποιήσουμε όλοι μας, μα όλοι μας, ότι τα προβλήματα, που απασχολούν τον τόπον μας, έχουν όλα λύση και το καθ’ ένα τη δική του. Όμως εις ουδεμίαν περίπτωση τα κοινά προβλήματα λύνονται με σκεπαρνοπελέκημα. Τονίζω ιδιαίτερα τη λέξη σκεπαρνοπελέκημα. Ένας σοφός καθηγητής έλεγε: «για να επιτύχεις σπουδαία, πρέπει να θυσιάσεις επίσης σπουδαία».

Τα χωριά μας έχουν αξιόλογους ανθρώπους τόσον εδώ, όσον και εις ολόκληρον τον κόσμον. Όμως τους προγκάμε έναν, έναν με τις άστοχες ενέργειές μας και στο τέλος τα χωριά μας θα οδηγηθούν στην ερήμωση.

Κατά τ’ άλλα, δεν παρατήσαμε εκείνα που είχαν και έχουν πάντα άμεση προτεραιότητα και να ψάχνουμε για εκπροσωπήσεις και να μεταβαίνουμε για ζήτω στους χώρους εκδηλώσεων. Απαιτείται ιεράρχηση αναγκών και εκδήλωση εκάστοτε αναλόγων ενεργειών και όχι κατά που αρέσει στον καθένα. Ίσως δεν έχουμε αντιληφθεί τι σημαίνει αντιμετώπιση Εκτάκτων Αναγκών – Καταστροφών Ειρηνικής περιόδου.

Έτσι κι’ αλλιώς η εκδήλωση έγινε και χωρίς την παρουσίαν μας, όπερ σημαίνει ότι αυτή δεν ήτο αναγκαία.

Εδώ η Χώρα μας ολόκληρη αντιμετωπίζει φοβερά προβλήματα και εμείς ασχολούμεθα με το γιατί δύο άνθρωποι στις 8 Σεπτεμβρίου 2011 δεν παρέστησαν σε μια συνηθισμένη εκδήλωση.

Τέλος το χειροκροτείν και το ζητωκραυγάζειν πόρρω απέχουν από την Θείαν Λατρείαν. «Μη γνώτω η αριστερά τι ποιεί η δεξιά».


Ευχαριστώ πολύ

Γεώργιος Δ. Φωτόπουλος

Από τους Καμενιάνους Καλαβρύτων



Υ/Γ. Επειδή ο φίλτατος συμπατριώτης μας κάνει λόγον και για τέσσαρεις (4) παπάδες, του υπενθυμίζω, ότι και με έναν ιερέα τελείται η ιερουργία και μας επισκέπτεται η Θεία Χάρις.

«… το εξήντα παπάδες πάν’ μπροστά και δέκα δεσποτάδες», ηρωικήν αξίαν έχει, κατά την γνώμην μου.

Όμως, παρ’ όλα αυτά, όποιος έχει τη διακαή επιθυμία να τύχει των τιμών του Μάρκου Μπότσαρη, εκτιμώ ότι αρκούν οι Μητροπολίτες του Μοριά. Αλλά πρέπει να φροντίσει πρώτα να γίνει ισάξιος αυτού του παλληκαριού και έπειτα να απαιτεί να τύχει των τιμών, καθ’ ότι το «μποτσαρίζειν», ή «μποτσάρειν», κατά την ναυτικήν διάλεκτον, είναι λίαν επικίνδυνον, βουλιάζει καράβια. Για τα περαιτέρω τον παραπέμπω στο Γεώργιο Καραϊσκάκη. Επίσης κόκκινο λαμπάκι ανάβει και η εσκεμμένη παραποίηση των γεγονότων. Σε προηγούμενο δημοσίευμά μου έγραψα ότι: «οι ποιμένες του χωριού μας, προκειμένου να μεταβούν στην Επάνω Καπρίβαινα, με τα αυτοκίνητά τους, περνούν από έξι (6) χωριά. Σχολιαστής συμπατριώτης μας τα αυτοκίνητα τα βάφτισε ποίμνια, προκειμένου να θολώσει τα νερά. Τι να του κάνω; Ας φρόντιζε να φτιάξει το δρόμο τον καιρό που οι παχιές αγελάδες έβοσκαν στα λιβάδια μας. Τώρα επανωτσάμπια θα τρυγήσει και αυτός και εμείς οι άλλοι. Ο αείμνηστος Ντζένος από την Κέρτεζη έφτασε το δρόμο στην Επάνω Καπρίβαινα. Προς τιμήν του έδωσε χείρα βοηθείας όλο το χωριό Κέρτεζη. 


Χαρά, δημιουργία, προκοπή

Δεν ήτο δυνατόν να γίνει διαφορετικά.

Άλλωστε το όνομα Χαρίκλεια είναι όνομα αρχαίον από τα ουσιαστικά χάρις και κλέος (δόξα, καλή φήμη). αυτή που έχει χάριν και δόξαν.

Η καινούργια Αντιδήμαρχος στη Δημοτική Ενότητα Αροανίας, Χαρίκλεια Γεωργακοπούλου -με τα σημερινά δεδομένα- Χάριτι Κυρίου, γράφει το Δραγατσάνι της, δημιουργεί το κλέος, το οποίον απαιτείται, προκειμένου ο τόπος μας να σταθεί όρθιος μέσα σε μια ταραγμένη εποχή. Δεν ακολούθησε μοιρολατρικά την οδόν της ραστώνης, αλλά έβαλε κάτω τα προβλήματα περιοχής ευθύνης της, τα αξιολόγησε, έδωσε προτεραιότητες, όπου απαιτείτο και από την αρχή ετάχθη μετά παρρησίας εις την πρώτην γραμμήν και ουδέποτε «της δευτέρας εγένετο, καίτοι προσιόντων των πολεμίων», γι’ αυτό «προελαύνει ιππαστί και μάχεται πεζή».

Ο Λυσίας χαρακτηρίζει, σύμφωνα προς τον νόμον, δειλόν εκείνον: «Όστις εν τη πρώτη τάξει τεταγμένος, προσιόντων των πολεμίων, της δευτέρας εγένετο».

Οι πολέμιοι για έναν ηγήτορα και μάλιστα στην Τοπική Αυτοδιοίκηση είναι πολλοί. Και στη σημερινή εποχή, που το τέρας της παγκοσμιοποίησης έχει απλώσει τα πλοκάμια του μέχρι και στο τελευταίο γαλάρι, τα πράγματα είναι ακόμη πιο δύσκολα.

Η Αντιδήμαρχος -πάντα υπό την αιγίδα του ρηξικέλευθου Δημάρχου Καλαβρύτων Γιώργου Λαζουρά και σε αγαστήν συνεργασίαν με τους Τοπικούς Φορείς - έδωσε μίαν άλλην όψη με την έναρξη του Θέρους, προκειμένου να βελτιώσει την τουριστικήν κίνηση στον τόπον μας και να προστατεύσει την Πολιτιστικήν μας Κληρονομιά. Η Πολιτιστική Κληρονομιά αποτελεί την ασπίδα προστασίας απέναντι στην πολιτισμικήν ομοιογενοποίηση, στον ολέθριον συγκρητισμόν της Νέας Εποχής. αποτελεί την άμυνα κατά του οργανωμένου εγκλήματος, το οποίον οσημέραι παίρνει τεράστιες διαστάσεις και απειλεί, κατά κύριον λόγον, τη γενιά του μέλλοντος. Εδώ η Χαρά έχει υψώσει την πολιτισμικήν της ρομφαίαν και ως άλλος Ηρακλής, κόβει κεφάλια από τη Λερναία Ύδρα, από το θηρίο της Καινούργιας Εποχής, από το πολύμορφο οργανωμένο έγκλημα. Έχει αποτελέσει την προφυλακήν, τα μέτρα ασφαλείας των παιδιών μας, για να μην υποθηκευθεί το μέλλον τους από κάποιους, οι οποίοι αντί παντός τιμήματος επιδιώκουν την υλοποίηση ορισμένων σχεδίων, την ικανοποίηση ορισμένων στόχων, που έχουν επιλέξει, μεταξύ των οποίων και η έντονη επιθυμία, το πάθος, για την κατάληψη και άσκηση της εξουσίας. Ο Πανοσιότατος Αρχιμανδρίτης π. Βασίλειος Μπακογιάννης τοποθετείται ως ακολούθως: «Ο εμπαθής άνθρωπος βλέπει την τιμή, (που θρέφει τα πάθη!) και όχι τις ευθύνες. Όμως το αξίωμα δίδεται για τις ευθύνες, όχι για την τιμή. Όποιος μένει στην τιμή, δεν καταστρέφει μόνον τον εαυτόν του, αλλά και το λαό, που ανέλαβε να διακονήσει». Το δηλητήριον της εξουσίας λειτουργεί στον εμπαθή άνθρωπον σαν φοβερό ναρκωτικό. Ο Ηρώδης, ενώ ήταν εβδομήντα ετών, εφοβήθη μήπως του πάρει την εξουσίαν το βρέφος Ιησούς, μετά από τριάντα χρόνια, όταν θα ήταν εκατόν ετών και έσφαξε όλα τα νήπια της Βηθλεέμ από δύο ετών και κάτω, υπολογίζοντας ότι μέσα σε αυτά θα ήταν και ο Ιησούς.

Η Αντιδήμαρχος, γυναίκα που διακρίνεται για την ωραιότητα των αισθημάτων και των πράξεών της, προκειμένου να αναβαθμίσει την ποιότητα ζωής στον τόπον μας, εβελτίωσε τα συστήματα ύδρευσης στα χωριά μας, επιμελήθηκε της καθαριότητας, με ταχύν και συντονισμένον ρυθμόν αποκομιδής των απορριμμάτων, εβελτίωσε τα οδικά δίκτυα και τις εγκαταστάσεις αθλητικών και πολιτιστικών διοργανώσεων, παρέστη προσωπικά σε πολιτιστικές εκδηλώσεις, εξωράϊσε τους πολυσύχναστους χώρους και γενικότερον μετέβαλεν επί τα βελτίω την εικόνα των χωριών μας και κατέστησεν ανετότερη τη διαβίωση των κατοίκων και επισκεπτών.

Νυχθημερόν στην υπηρεσία των πολιτών, με λυσιτελή αντιμετώπιση των δυσεπίλυτων προβλημάτων.

Επέβλεπε και επιβλέπει προσωπικά και εκ του σύνεγγυς τα συνεργεία της Δημοτικής Ενότητας, παρέχουσα εαυτήν παράδειγμα ανθρώπου αεικίνητου, ακάματου και δημιουργικού, έχουσα ενστερνιστεί το: «ουδέν διδάσκει όσον το παράδειγμα και ουδέν επιβάλλει όσον η ευπρέπεια», αρετές δυσεύρετες στην εποχήν μας, αλλά και αν υπάρχουν ορισμένοι, οι οποίοι θέλουν να είναι ενάρετοι, δημιουργικοί, βάλλονται με κάθε τρόπον και μέσον. Είναι βλέπετε το νεράκι, το οποίον ποτίζει την τσουκνίδα διάλυσης του κοινωνικού ιστού.

Ο μεγαλύτερος εχθρός των ενάρετων ανθρώπων, είναι το όνομά τους και οι αρετές τους. «Βαρέθηκα να ακούω να τον λένε δίκαιον» (για τον Αριστείδην).

Όμως η Χαρά αυτά δεν τα υπολογίζει, γιατί διαθέτει ψυχοπνευματικές δυνάμεις, πολύ ανώτερες, πέραν του ότι διαθέτει πλουσίαν θετικήν Πανεπιστημιακήν Παιδείαν, με τίτλους και περγαμηνές.

Γνωρίζει πόθεν τα βέλη και που τα ναρκοπέδια. Επίσης γνωρίζει ότι «όποιος εργάζεται ομορφαίνει στο κορμί και στο μυαλό».

Της Ευχόμεθα να είναι πάντα υγιής και ετοιμοπόλεμη, πάντα στρατιώτης στην υπηρεσία του πολίτη, και λίαν συντόμως να κατακτήσει τα ύπατα αξιώματα, γιατί ο κοσμάκης έχει ανάγκην δημιουργικών κοινωνικών ταγών και αναμορφωτών, ειδικότερα στην εποχή που ζούμε.

Το «μολών λαβέ» δεν το λέγουν οι αιθεροβάμονες, δεν το λέγουν εκείνοι, οι οποίοι πηγαίνουν «ξυπόλυτοι στ’ αγκάθια». Το λέγουν εκείνοι, οι οποίοι έχουν την ικανότητα σωστής οργάνωσης και προπαρασκευής, εκείνοι «που βλέπουν τι γίνεται πίσω από το βουνό», εκείνοι, οι οποίοι μακράν από κάθε «παπατζίδικο» ΘΑ… έχουν ως έμβλημα το «αμ’ έπος τε και έργον» (Ομηρικοί Ύμνοι 46) «ως δ’ οπότ’ ωκύ νόημα δια στέρνοιο περήση ανέρος όν τε θαμιναί επιστρωφώσι μέριμναι, ή ότε δινηθώσιν απ’ οφθαλμών αμαρυγαί, ώς άμ’ έπος τε και έργον εμήδετο κύδιμος Ερμής».

Τούτο, για όποιον τυχόν δεν είναι πρόχειρος, σημαίνει: Κι όπως γοργή σκέψη περνάει από τον νου ανθρώπου που έγνοιες πολλές τον απασχολούν ή όπως στροβιλίζονται οι αναλαμπές των ματιών, έτσι από τον λόγον στην πράξη πέρασε ο ένδοξος Ερμής.

Έτσι εν προκειμένω από τον λόγον στην πράξη πέρασεν η Αντιδήμαρχος Δημοτικής Ενότητας Αροανίας, η οποία από κολυμπήθρας έλαβε Χάριν Κυρίου και όνομα αντάξιον της αποστολής της. Οι ηγέτες γεννιούνται δεν γίνονται.

Δικαίως λοιπόν, όσοι είναι εμπνευσμένοι από τον Ιστορικόν Θουκυδίδην, αποκαλούν την Χαρίκλειαν πρώτην πολίτιδα της Δημοτικής Ενότητας Αροανίας.

Τέλος θα ήταν παράλειψη, αν δεν της Ευχόμεθα χρόνια πολλά επί τη ονομαστική της εορτή «1 Σεπτεμβρίου, ημέραν κατά την οποίαν τιμάται η μνήμη της Αγίας, που ήταν μεταξύ των σαράντα παρθένων και ασκητριών που μαρτύρησαν με φρικτό τρόπο στην αρχαία Θράκη, από τον άρχοντα της Θράκης Λικίνιον».


Γεώργιος Δημ. Φωτόπουλος

Από Καμενιάνους Καλαβρύτων 

Το φυσικόν περιβάλλον και ο ανθρώπινος παράγοντας

Πρόσφατα ανέγνωσα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σχόλιο διαπρεπούς συμπατριώτη μας, ο οποίος ψέγει, κατά τρόπον «λατρευτικόν» προς το φυσικόν περιβάλλον, το έργον προστασίας της ιστορικής και γραφικής Πηγής Μεγάλης Βρύσης Καμενιάνων. Μάλιστα αποσείει από τον εαυτόν του κάθε ευθύνην ανάμειξης και διατείνεται ότι το συγκεκριμένο έργο κακώς επραγματοποιήθη, καθ’ ότι επηρέασεν επί τα χείρω την αισθητικήν του χώρου δασικής αναψυχής.

Παρά το γεγονός ότι: «τους της φύσεως ουκ έστιν λανθάνειν νόμους», η φύση είναι απρόθυμη να παρέχει χωρίς κόπους, αγώνες και θυσίες τον τεράστιον και βιοφόρον πλούτον της στον άνθρωπο.

Όλος αυτός ο πολύμορφος κόσμος όντων και φαινομένων ήταν αρχικά αφιλόξενος, σκληρός, εχθρικός και απαθής προς την ανθρώπινη ύπαρξη.

Ο άνθρωπος με γοργόν ρυθμόν εγκατέλειψε τον ένα μετά τον άλλον τους νηπιακούς τρόπους σκέψης και διανόησης και αντιπαρέταξε στους φυσικούς νόμους της ζωής τους δικούς του ηθικούς νόμους.

Αναφερόμενος στον διαρκή και νικηφόρον αγώνα του ανθρώπου προς τη φύση, μπορεί ο άνθρωπος να ονομαστεί ο τελευταίος, ο μεγαλύτερος και ο μόνος αληθινός από τις χιλιάδες μυθικών γιγάντων, τους οποίους αναφέρουν οι προϊστορικές θρησκείες και μυθολογίες.

Αγωνίστηκε σκληρά, ηρωϊκά και υποχρέωσε την μεγάλην αντίπαλόν του (τη φύση) σε συνθήκη ευεργετική για τον εαυτόν του, τόσον μάλιστα, ώστε τελευταία έκρουσε ηγεμονικά τις πύλες του διαστήματος.

Τώρα εις ό,τι αφορά την πηγήν της Μεγάλης Βρύσης πάντα εκινδύνευε να χαθεί, καθ’ ότι το εν λόγω κεφαλόβρυσο είναι αποδέκτης των υετίων υδάτων και στερεομεταφοράς, το μεν εκ Φραγκοεκκλησιάς και Βουρλόραχης, το δε εκ Ψηλοδένδρου, Κασιδιάρη Λάκκας, Καμινίου και Μεσανοκατάραχου. Τρεις φορές επί των ημερών μου εκαλύφθη η πηγή από φερτές ύλες. Όμως τότε στην περιοχή της Μεγάλης Βρύσης, αλλά και στην ευρύτερη τοιαύτη, εκατοικούσαν τριάντα ίσως και περισσότεροι νέοι άνθρωποι, αγροτοκτηνοτρόφοι στο επάγγελμα, οι οποίοι έσπευδαν και απομάκρυναν από το χώρο της πηγής τα ξεφορτώματα των χειμάρρων.

Έπειτα την πηγή, κυρίως το Χειμώνα, αλλά και την Άνοιξη και το Φθινόπωρο, παρακολουθούσαμε, τόσον οπτικά, όσον και ακουστικά και επεμβαίναμε σε κάθε περίπτωση αλλαγής συμπεριφοράς των νεαρών της υδάτων. Με λίγα λόγια την πηγήν την είχαμε, αν όχι στο προσκεφάλι μας, αλλά οπωσδήποτε κάτω από τα πόδια μας.

Ύστερα απ’ όλα αυτά και επειδή ο πληθυσμός της αγροτοκτηνοτροφικής αυτής περιοχής εμειώνετο, προϊόντος του χρόνου, ώσπου τελικά εμηδενίσθη, εκρίθη ότι έπρεπε να ληφθούν ορισμένα τεχνικά μέτρα προστασίας της πηγής.

Ούτως εχόντων των πραγμάτων, ο Σύλλογός μας, φρονίμως ποιών, με το υπ’ αριθ. 24 από 5 Απριλίου 1997 έγγραφόν του προς τη Δ/νση Δασών Νομού Αχαΐας και κοινοποίηση, το μεν προς το Υπουργείο Γεωργίας, Γενική Γραμματεία Δασών και Φυσικού Περιβάλλοντος, Δ/νση Δασοπροστασίας, το δε προς την Κοινότητα Καμενιάνων, εζήτησε τη λήψη τεχνικών μέτρων, για την προστασίαν της πηγής.

Στη συνέχεια το Δασαρχείο Καλαβρύτων εκπόνησε την από 15 Σεπτεμβρίου 1998 μελέτην, την οποίαν και υλοποίησεν, αφού προηγουμένως ενημέρωσε την Κοινότητα Καμενιάνων.

Αν τα μέτρα προστασίας της Πηγής Μεγάλης Βρύσης δεν είχαν ληφθεί, σήμερα θα ομιλούσαμε για τέως Πηγήν Μεγάλης Βρύσης. Ειδικότερα στις 8/9-11-2010 και στις 26-11-2010 ενέσκυψε στην περιοχή μας θεομηνία (κατακλυσμιαίες βροχές, μετά θυελλωδών ανέμων), ώστε βάσιμα εκτιμήθηκε ότι ήταν η χειρότερη που εδημιουργήθη μετά το 1863, τον μήνα Αύγουστον, η οποία αφάνισε τους Καμενιανίτικους αμπελώνες και άλλες αγροτοκτηνοτροφικές εκμεταλλεύσεις. Στις 8/9 Νοεμβρίου ήμουν στο χωριό και οδοιπορικώς, καθ’ ότι ο δρόμος είχε καταστεί απροσπέλαστος με αυτοκίνητα, λόγω επικρατουσών συνθηκών, έφθασα μέσα στη νύχτα στην Πηγήν της Μεγάλης Βρύσης. Εκεί διεπίστωσα σωρούς φερτών υλών επάνω στην, εξ οπλισμένου σκυροδέματος και πλάκας περιοχής, προστατευτικήν κάλυψη, πέραν του ακαθορίστου όγκου στερεομεταφοράς, που είχε δεχθεί το υδατορρεύμα, καθ’ ότι το προστατευτικό κάλυμμα της Πηγής έπαιξεν εν προκειμένω τον ρόλον του αναβαθμού, ο οποίος ώθησεν εις μήκος, μακράν της πηγής, τα χειμαρρικά φαινόμενα. Στις 26 Νοεμβρίου επήρα αυτοκίνητο από την Πάτρα και επεσκέφθην νύχτα, τόσον την Πηγήν της Μεγάλης Βρύσης, όσον και την περιοχή Μπούκαλη – Θεοτόκου, όπου ο φερώνυμος χείμαρρος είχεν εκτραπεί από την κοίτην του, προσέβαλλεν αγροτοκτηνοτροφικές εκμεταλλεύσεις και ολίγον έλλειψε να αφανίσει τον Ι.Ν. Αποδόσεως Κοιμήσεως Θεοτόκου. Φυσικά στη Μεγάλη Βρύση διεπίστωσα ό,τι και την προηγούμενη φορά. Με πήρε τηλέφωνο η Προεδρίνα μας, η κα Παπασπυροπούλου Παναγιώτα: «Πού είσαι Γιώργη, πάνε τα χωράφια, πάνε τα καλύβια». Και της απάντησα: «Είμαι μαζί με τον αδελφόν σου δίπλα από την Εκκλησία της Παναγίας και είμαστε περικυκλωμένοι από δύο λαμπάδες ποταμιού».

Μάλιστα, επειδή το αυτοκίνητο, στο οποίον επέβαινα, δεν μπορούσε να κινηθεί πέραν της ασφάλτου, προσεκάλεσα τον κ. Παναγόπουλον Βασίλειον, ειδικώς διατρίψαντα περί το αντικείμενον της Πολιτικής Προστασίας και με μετέφερε με το αγροτικόν του αυτοκίνητον 4x4 στους προαναφερομένους χώρους.

Ενταύθα οφείλω να επισημάνω ότι ο κ. Παναγόπουλος εκπαιδεύτηκε και εργάστηκε σε θέματα Πολιτικής Προστασίας, καθ’ όν χρόνον προσέφερε τις υπηρεσίες του κατ’ επανάληψη, επί συμβάσει, στον τέως Δήμο Αροανίας. Σχετικόν δημοσίευμα του Συλλόγου μας, για τις προαναφερόμενες θεομηνίες, με τίτλον: «Σαν τ’ αυγό στα δυο λαγκάδια» εφιλοξένησεν η Έγκριτη Εφημερίδα Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ στο φύλλο της Νοεμβρίου 2010.

Κατόπιν όλων των ανωτέρω, ας σταματήσουν ορισμένοι να πηγαινοφέρνουν και να σχολιάζουν δυσμενώς τα έργα προστασίας της Μεγάλης Βρύσης, καθ’ ότι μερικοί απ’ αυτούς δεν γνωρίζουν από πού κινδυνεύει η Πηγή της Μεγάλης Βρύσης, δοθέντος ότι διατηρώ αμφιβολίες, αν γνωρίζουν που ευρίσκεται η Μεγάλη Πηγή, κατά Πουκεβίλ. Μάλλον για λόγους ιστορικούς, ας ρίξουν μια ματιά, να ιδούν από ποιους απαρτίζετο το Κοινοτικόν Συμβούλιον την εποχή που εγένοντο τα προστατευτικά έργα της πηγής Μεγάλης Βρύσης και να μας υποδείξουν τον αναμάρτητον, προκειμένου να βάλει πρώτος τον λίθον.

Όμως δεν απαιτείται να μπούμε καν στη διαδικασία λιθοβολισμού, καθ’ ότι δεν μπορούσε να γίνει κάτι άλλο για την προστασίαν της πηγής.

Αλλού είναι τα προβλήματα της σήμερον. Ο Μάρκος Μπότσαρης την παραμονήν της μάχης με τον Μουσταή Πασά της Σκόδρας, προσεκάλεσε τους Σουλιώτες και αφού τους ετόνισε ότι το μόνον που είχε σημασίαν στην περίσταση εικείνην ήταν η ομόνοια και η απόφαση να αντιμετωπίσουν ενωμένοι τον τρομερόν κίνδυνον, που τους απειλούσε, έσκισε το δίπλωμα της στρατηγίας του και τους είπε: «Αύριο, που θα πολεμήσουμε τον Μουσταή, όποιος σταθεί παλληκάρι, ας πάρει το δίπλωμά του στη μάχη». Και την επομένη το πήρε στο μηνίγγι, δίπλα ακριβώς από το δεξί του μάτι. Όσον και αν μας φαίνεται περίεργον, σήμερον έχουμε περισσότερους αντιπάλους και πιο ύπουλες καταστάσεις,

Κατά τον Πανοσιολογιότατον, ομοχώριόν μας, π. Μάξιμον Ιβηρίτην Νικολόπουλον: «Η Ελλάς στοχεύθη αδίκως, δια τούτο πιστεύομεν ότι οι πνευματικοί νόμοι θα λειτουργήσουν υπέρ ημών».

Εναπομένει λοιπόν ως κορυφαίον ανθρώπινον χρέος, μετά την υποταγήν της φύσης, να υποτάξουμε τα πάθη μας, για να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής του ανθρώπου και να ζει κατά δικαίωμα και όχι κατά παραχώρηση.

Το εύδαιμον το ελεύθερον, το δ’ ελεύθερον το εύψυχον (Θουκυδίδης).

Εγεννήθηκα και διαμένω στη Μεγάλη Βρύση και ακόμη με απασχολεί η προστασία της Πηγής, από αγάπη προς τον τόπον μας.

Γεώργιος Δ. Φωτόπουλος

Από Μεγάλη Βρύση Καμενιάνων