Ασθενοφόρα ακροβολισμένα…

Τρία (3) χρόνια πέρασαν από τις 13 Δεκεμβρίου 2012. Ανέβηκα τότε όπως κάθε φορά το λόφο του ΚΑΠΠΗ σιωπηλή και δακρυσμένη.

Κάποια στιγμή είδα δίπλα μου έναν ασπρομάλλη μεσήλικα ν΄ ανεβαίνει κι αυτός μόνος, σιωπηλός και σκεπτικός …

Μέρα δύσκολη. Ανάμεικτα τα συναισθήματα. Πώς να μην είναι με τούτο το «πανηγυράκι» μια τέτοια ζοφερή ημέρα. Επίσημοι, διάσημοι, επώνυμοι και πολλοί ανώνυμοι… Στεφάνια, τίτλοι…, σκηνοθεσία… Και η σεμνότης φτιασιδωμένη να πουλιέται και να πουλάει ΜΝΗΜΕΣ…

Κι εκεί που άκουγα χωρίς να ακούω, έβλεπα χωρίς να βλέπω και σκεφτόμουν όλα τούτα ένα σούσουρο δίπλα μου τράβηξε την προσοχή μου. Ο ασπρομάλλης έπεφτε λιπόθυμος στο έδαφος… Κράτησα το κεφάλι του. Ήρθε σε λίγο ένας γιατρός από τους παρευρισκόμενους. Προσπάθησε να του δώσει τις πρώτες βοήθειες. Καρδιακό επεισόδιο. Κάποια στιγμή φάνηκε σαν να είχε επανέλθει. Ασθενοφόρο πουθενά, γιατρός επιτεταμένος πουθενά. Mε τόσο κόσμο μια τέτοια μέρα… «Καλέστε το νοσοκομείο να στείλει ασθενοφόρο» φώναξα… Κρατούσα το κεφάλι του και δάγκωνα τη γλώσσα μου εξοργισμένη…

Μετά ήρθε το ασθενοφόρο και τον πήρε… Πάει ο άνθρωπος… Πήγα παράμερα και ξέσπασα σε σιωπηλό κλάμα. Ένας καλόγερος με ρώτησε τι τον είχα. Τίποτα, του απάντησα, δεν τον ξέρω. Μετά ρώτησα, άκουσα κι έμαθα…

Έτσι άφησε τον μάταιο και μασκαρεμένο τούτο κόσμο στο λόφο του ΚΑΠΠΗ πριν τρία (3) χρόνια ο αείμνηστος πρώην Δήμαρχος Δάφνης και Παΐων Καλαβρύτων Κώστας Ασημακόπουλος και αντιδήμαρχος Έργων, Πολεοδομίας και Περιβάλλοντος του Δήμου Καλαβρύτων τότε.

Μόνος, και με περισυλλογή μεγάλη… Τι να σκεφτότανε άραγε;

Να είναι ελαφρύ το χώμα της Γής που τον δέχτηκε.

Ελπίζοντας σε κάποιο θαύμα πήγα στο Νοσοκομείο μετά το πέρας του «Πανηγυρακίου». Ο Δήμαρχος Γ. Λαζουράς μίλαγε με τα παιδιά του εκλιπόντος στο τηλέφωνο (…), ο γιατρός που του έδωσε τις πρώτες βοήθειες εκεί στην αναμονή επίσης. Έμαθα ότι είναι καρδιολόγος και τον λένε Ανδρέα Παναγιωτόπουλο και ήταν ο Δήμαρχος του Δήμου Δυτικής Αχαΐας.

Είπα μόνο: «αν υπήρχε ασθενοφόρο και απινιδωτής…» κι έφυγα…

Αν υπήρχαν όλα τα μέσα μπορεί ο άνθρωπος που ανέβαινε το λόφο του ΚΑΠΠΗ μόνος, σιωπηλός και σκεπτικός πάλι να είχε πεθάνει. Απλά εγώ θα είχα την ικανοποίηση ότι ένας άνθρωπος έφυγε φροντισμένος… Ποιος νοιάζεται όμως για τα συναισθήματά μας συμπατριώτες;

Στις 13 του Δεκέμβρη 2015 ανέβηκα πάλι σιωπηλή και δακρυσμένη (πέρυσι δεν είχα πάει) τα πετρόκτιστα σκαλιά για το λόφο του ΚΑΠΠΗ…

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Προκόπης Παυλόπουλος παρών στην 72α επέτειο του Ολοκαυτώματος των Καλαβρύτων… Τον είδα και στο Μνημόσυνο… Θα κατέθετε στεφάνι… Συνέχισα την ανάβαση προς τον λόφο… Κάποιοι φίλοι που είχαν έρθει από μακριά έκλαιγαν… Θυμήθηκα τον Άνθρωπο που πέθανε στα χέρια μου.

Και μετά όταν έφθασα στο πλάτωμα έμεινα έκπληκτη! Ασθενοφόρα «ακροβολισμένα» έτοιμα για επέμβαση… Ποιούς περίμεναν να περιθάλψουν Θεέ μου;

Τους αδικοχαμένους Καλαβρυτινούς από τα μυδράλια των Γερμανών ή από την ασέβεια των Ελλήνων; Παζάρι οι ΜΝΗΜΕΣ πατριώτες… Και η ζωή των Καλαβρυτινών φτηνή στην δίνη της ματαιοδοξίας και του κέρδους…

Καλαβρυτινοί συνέλθετε. Μην επιτρέπετε άλλο αυτή την υποκρισία και τούτο το παζάρι. Ψάξτε για τελετάρχη. Κάποιος θα υπάρχει, δεν μπορεί. Περιφράξετε με φυτά το λόφο του ΚΑΠΠΗ… Κάντε κάτι… Άμα χρειάζεστε βοήθεια εδώ είμαι…

ΣΙΩΠΗ…

Βασιλική Γ. Δημακοπούλου